İsmail Hakkı Altuntaş

    Büyülü Gerçekçiliğin Felsefi İzleri: Gabriel García Márquez'in Unutulmaz Aforizmaları ...Gabriel García Márquez'in aforizma / özdeyiş niteliğindeki sözleri ve edebi metinlerindeki derin felsefi çıkarımları ele alındığında..., yazarın insan ruhunun karmaşık labirentlerini, aşkı, yalnızlığı ( solitude / yalnızlık ), iktidarı ve ölüm korkusunu evrensel bir dille kurguladığı görülür. Romanlarında, otobiyografik yazılarında ve mülakatlarında yer alan aforizmalar ( aphorism / aforizma ), Latin Amerika'nın büyülü gerçekçilik ( magical realism / büyülü gerçekçilik ) atmosferinden süzülerek insan varoluşunun katı hakikatlerine dönen felsefi birer anıt niteliğindedir. García Márquez'in aforizmaları, insanın zamana, ölüme ve yalnızlığa karşı kelimelerle kurduğu en görkemli savunma hattıdır. Yazarın tüm yapıtlarında tekrarlanan ortak hakikat, insanın seveme yetersizliğini iktidarla ikame etmeye çalıştığı ve mutlak yalnızlığından ancak anlatı vasıtasıyla kurtulabileceğidir...

    Kutsal Cübbelerin Gölgesinde Sömürü: Márquez Edebiyatında "Allah'ın Haydutları" ve Din Adamlarının Trajik İkilemleri   1. Sosyal Haydutluk (Social Banditry) ve "Tanrı'nın Koruduğu" Eşkıyalar Márquez, eserlerinde sıklıkla Kolombiya tarihinin "La Violencia" (Şiddet Dönemi) olarak bilinen iç savaş yıllarını işler. Bu dönemde dağlara çıkan, hükümete başkaldıran ancak halk gözünde kahramanlaşan haydut/eşkıya figürleri çok yaygındır (ünlü tarihçi Eric Hobsbawm bu figürleri Sosyal Haydut olarak tanımlar). ·         Latin Amerika kültüründe bu haydutlar genellikle dindar insanlardır; boyunlarında haçlar taşır, katliam yapmadan önce dua eder ve kendilerini "Tanrı'nın adaletini sağlayan haydutlar" olarak görürler. ·         Márquez de romanlarında acımasız siyasi katilleri, tetikçileri veya eşkıyaları anlatırken bu insanların dindarlığını ve işledikleri günahları dinle nasıl meşrulaştırdıklarını t...