İsmail Hakkı Altuntaş

Bir kul yapacağı şeyleri paylaşmazken, gaybın tek sahibi Er Rahman, bazı kendini bilmez zerzevatın ve herzevekillerin zanlarına tabi olacağını bile düşünmek O'nun şanına yakışmaz. "Olan  olmuştur, olacakta olmuştur."  Kaderde kimsenin bir etkisi ve müdahalesi yoktur.  Mülkün sahibinin merhametine sığınırız.  Cümleye eman olacak tek şey kulluktur. Haklı ve haksızın mizanında hesabı zaten anda bitmiştir.  “De ki: Göklerde ve yerde Allah’dan başkası gaybı bilmez.” (Neml, 27/65) Hak yolda görünen taifeyi kehâniyye şeytanın hizbindendir.  Onlardan Er Rahman'a ve Rasülüne sığınırız.   وَثِقْتُ بِعَفْوِاللهِ عَنِّي فِي غَدٍ وَإِنْ كُنْتُ أَدْرِي أَنَّنِي الْمُذْنِب الْعَاصِي وَ أَخْلَصْتُ حُبِّي فِي النَّبيِّ وَ آلِه   كَفَى فِي خَلاَصِي یَوْمَ حَشْرِي إِخْلاَصِي یاَ رَبِّي إِنِّي مُذْ نِبٌ خَاطِئٌ مُقَصِّرٌ فِي صَالِحَاتِ الْقرَبْ وَ لَیْسَ لِي مِنْ عَمَلٍ صَالِحٍ أَرْجُوهُ فِي الْحَشْرِ لِدَفْعِ الْكَرَبْ غَیْرَ اِعِتقَادِي حُبَّ خَیْرِ الْوَ...

Allah, dünyayı ilk yarattığında orayı cinlerin doğasına uygun bir hale getirmeyi murat etti; yani yeryüzünü ateşler, lavlar, gazlar ve patlamalar içinde bıraktı. Ancak cinler kendilerine bahşedilen bu hayatın düzenini bozunca, Allah onlara doğru yolu bulmaları için meleklerden elçiler gönderdi. Ne var ki melekler cinlerle aynı cinsten olmadığı için onları bir türlü yola getiremedi. İlahi hikmet gereği, onları düzeltmek adına bu kez içlerinden, cinsiyeti olmayan bir cinni, yani İblis’i görevlendirdi. İblis, yaratılış olarak meleklerden daha güzeldi; aşkın en üst mertebesinde Allah’a öylesine itaatkar ve bağlıydı ki bu vasfıyla ilahi kata yakınlaştı, bizzat huzura kabul edildi ve bin yıl sürecek bir hükümranlığın başına geçti… Zaman bu şekilde akıp gitti. Derken ilahi irade, insanı var etmeyi murat etti. O zamana kadar her şey düz bir mantıkla ilerlediği için ortada bir sorun yoktu. Fakat Allah   kaderi "bulanık mantık" (çok boyutlu ve gizemli bir akış) üzerine kurunca, her...

  Mutlak Gücün Çürütücü Doğası: Gabriel García Márquez'in İktidar, Yozlaşma ve Diktatörlük Üzerine Düşünceleri İktidar tutkusu, insanın seveme yetersizliğinin (incapacity for love / seveme yetersizliği) yarattığı varoluşsal boşluğu doldurma çabasıdır. Gabriel García Márquez'in düşünce dünyasında ve edebiyatında, halkın içinden çıkıp iktidara gelenlerin eski günlerini unutarak birer müstebide dönüşmesi, bireysel gücün ( individual power / bireysel iktidar ) kaçınılmaz bir trajedisi ve insanlık tarihinin en büyük illüzyonlarından biri olarak ele alınır. ...García Márquez'in "iktidara gelenlerin eski günlerini unutup zulüm edişleri ve diktatör gibi davranmaları" hakkındaki görüşleri ve romanlarındaki felsefi çözümlemeleri... incelendiğinde, yazarın devrimci ideallerle yola çıkan figürlerin bile güç mekanizmaları içinde nasıl yozlaştığını, mutlak erke ulaştıkça halktan ve kendi gerçekliğinden koptuğunu sarsıcı örneklerle teşhir ettiği görülür. 1. İktidarı...