İsmail Hakkı Altuntaş

Ey Ezelî ve Ebedî Olan Allah’ım! "Hamd ve şükür; ezelde henüz hiçbir yaratılmış yokken Kendi Zâtının güzelliğine Kendi gözüyle nazar eden, Kendi Zâtını en iyi Kendi öven ve Aşk’ın da Âşık’ın da Maşuk’un da yalnız Kendisi olduğu Mutlak Yalnız Olan Allah’a mahsustur.  Allah’ım! Bizim şu fâni dillerimiz Senin ezelî azametini nasıl övebilir ki? Zira Seni hakkıyla övmekten ve tanımaktan âciz oluşumuzu en iyi bilen Sensin; bizim şükür diye sunduğumuz her nefes, yine Senin bize lütfettiğin ezelî aşkın bir tecellisidir. Salât ve selâmımız; yaratılmışların ruhlarını cennet nurlarından var ederken, mübarek cemâlini doğrudan Kendi Arş’ının ve Zât’ının nuruyla giydirdiğin; bütün peygamberler ezel nurlarında hayrette donup kalmışken Kibriya perdesinin ardına ilk adımı atan "Âşıkların Seyyidi" ve "Ebediyet Âşiyânesinin Simurgu" Efendimiz Muhammed Mustafa (salla’llâhu aleyhi ve sellem) üzerine olsun. Allah’ım! Senin perdesiz Zât nuruna bakmaya bu zayıf varlığım dayanmaz; ben ...

"Hamd ve şükür, Zâtını yine en iyi Kendi öven, ezeli ve ebedî olan Allah’a mahsustur. Ey Allah’ım! Biz Senin hem varlıkta hem yoklukta aciz olan kullarınız. Gölgelerin güneşi övmesi ne kadar mümkünse, bizim de Seni övmemiz ancak o kadardır; zira noksanlığımızı ve Seni hakkıyla tanımaktan âciz oluşumuzu bizden daha iyi bilen yalnız Sensin. Salât ve selâmımız; kendi izzet nurundan özenle yarattığın, varlık âleminde bir ikincisi ve gölgesi olmayan Varlık Güneşi, Kendi Zâtının güzelliğini seyretmek için gönlünü ayna kıldığın Efendimiz Muhammed Mustafa   salla'llâhu aleyhi ve sellem   üzerine olsun. O'ndan gayrı ne varsa, Senin ezelî takdirin ve dileğin üzerindedir. Sen Hakk’sın, Bir’sin; varlığın tek hakiki sahibi (Vâcibu'l-Vücûd), akılların hayrette donup kaldığı o kıyısız ummanda bizim tek güvencemiz ve sığınağımızsın!   Allah’ım! İnsanlar otuz yıldır benim kendileriyle konuştuğumu sandılar; oysa ben başından beri yalnızca Seninle söyleşmekteydim. Fakat ne zaman...

  Ufkun ve İmkânın Sınırında Bir Münacat:  Ey Allah’ım... İlk önce kendi düşüncelerime, aklıma hayret ediyorum, şaşırıp kalıyorum. Nedir bu insanların tefekkür dedikleri şey?   Bu arayışın başlangıcı neresidir, sonuna ne ad verilir?   Ben kimim Allah’ım?   Bana boyuna "kendinden kendine sefer et, benden bana haber ver" diyorlar; bu sözün asıl manası nedir?   Eğer bilinen de bilen de her noksandan uzak olan yalnızca senin o tertemiz zatınsa, şu bir avuç toprağın başındaki bunca sevda, bu dinmeyen fırtına nedir? Allah'ım, hangi durakta "Ben Hakk’ım" denir?   Hallâc'ın ağzından dökülen o söz saçma bir iddia mıydı, yoksa hakikatin ta kendisi miydi? Allah'ım, ne bilgisizmişim... Meğer ovaya düşmüşüm de ortalığı zaten apaydın kılan o koskoca güneşi, elimde küçücük bir mumla aramaya kalkışmışım. Aklı bırakıp yalnızca seninle olmaya bakmak gerekirken, yarasa gözlü aklımla o nuru görmeye çalışmışım. Sahi, yaratılmış bir kul senin katına nasıl ...