İsmail Hakkı Altuntaş

  Ufkun ve İmkânın Sınırında Bir Münacat:  Ey Allah’ım... İlk önce kendi düşüncelerime, aklıma hayret ediyorum, şaşırıp kalıyorum. Nedir bu insanların tefekkür dedikleri şey?   Bu arayışın başlangıcı neresidir, sonuna ne ad verilir?   Ben kimim Allah’ım?   Bana boyuna "kendinden kendine sefer et, benden bana haber ver" diyorlar; bu sözün asıl manası nedir?   Eğer bilinen de bilen de her noksandan uzak olan yalnızca senin o tertemiz zatınsa, şu bir avuç toprağın başındaki bunca sevda, bu dinmeyen fırtına nedir? Allah'ım, hangi durakta "Ben Hakk’ım" denir?   Hallâc'ın ağzından dökülen o söz saçma bir iddia mıydı, yoksa hakikatin ta kendisi miydi? Allah'ım, ne bilgisizmişim... Meğer ovaya düşmüşüm de ortalığı zaten apaydın kılan o koskoca güneşi, elimde küçücük bir mumla aramaya kalkışmışım. Aklı bırakıp yalnızca seninle olmaya bakmak gerekirken, yarasa gözlü aklımla o nuru görmeye çalışmışım. Sahi, yaratılmış bir kul senin katına nasıl ...

  Yâ İlâhî… Yâ İlâhe’l-Âlemîn… Sana gizli kalmayan perişan halimi, bu kara yüzümü ve kırık kalbimi hangi dille, hangi feryatla şikâyet edeyim? Huzuruna çıkacak ne bir salih amelim var, ne de mizanına sunacak temiz bir sermayem. Bu aciz kulun ruhundan süzülen o ezeli çığlıkla kapına geldim: "Ey aşk, ey feryat! Senin elinden feryadım! Bu halimin akıbeti ne olacak,   başka bir sevdiğim yok ki." Feryadım, bu nefsin elinden, kalbimi bağlayan fani bağlardan. Diyorsun ki, "Aşk dervişe benden armağandır ve ıstıraptır." Mademki bu aşk senin bir lütfundur ve katıksız bir ıstıraptır; beni bu ıstırabın deryasında dirilt, senin yolunda ölürken, hayat bulan sevdiklerinin safına kat. Cömertçe gençliğini özgürce feda eden bu yiğitler için dünya saltanatı bir hiçtir. Eğer bu insanoğlu, senin settâr isminle örtüp gizlediğin gerçek halimi, içimdeki hamlığı ve gizli hataları bilseydi; beni kapı kapı kovulan bir yabancı gibi bu diyardan sürerlerdi. Ama Sen, ey zeng...

  Farsça Aslından Çeviren Ve Şerh Eden: Abdülbakiy Gölpınarlı Mahmûd-ı Şebüsterî’nin Ve Şeyhi Bahaeddin Yakub’un Şebüster’deki Türbesi. Mahmûd-ı Şebüsterî’nin merkadindeki Farsça kitâbesinin Türkçesi O'dur ölmez diri Burası, şeyhlerin şeyhi Şeyh Mahmûd-ı Şebüsterî'nin yüce merkadidir; Allah ona rahmet etsin. Önüne ön olmayan makamın halvet yerinde üstünlük yaygısına ayak basmış, büyük velilerin kadehinden sevgi şerbetini tatmış, Allah rahmet etsin, veliler kutbu efendimiz Bahaeddin Yakub'un elinden vilayet hırkasını giymiş, yedi yüz yirmi yılında otuz üç yaşında bu fanî evden ebedîlik âlemine göçmüştür. Allah'ın rahmeti ona olsun. Gönlü aşkla diri olan asla ölmez; Ebedîliğimiz âlem cerîdesine kaydedilmiştir. [1 ] Şebüsterî’nin Şeyhinin Mezar Taşındaki Kitâbenin Türkçesi O’dur ölmez diri Burası, ariflerin uydukları, saliklerin özü, özeti olan efendimiz Bahaeddin Yakub’un yattığı yüce yerdir; rahmet olsun ona. O yüce zat, vilayet ormanının arslanının (Hz. Ali ker...