İsmail Hakkı Altuntaş

 

  "Tibet Ölüler Kitabı" olarak bilinen ve orijinal adı Bar-do thos-grol chen-mo / Bardo'da duyma yoluyla büyük kurtuluş olan bu eser, sadece bir metin değil, bir "hazine" geleneğinin merkezidir. Batı dünyasında evrensel bir bilgelik klasiği olarak kabul edilse de, Tibet'in kendi dini ve sosyal dokusu içinde çok daha karmaşık ve ritüel odaklı bir tarihe sahiptir. Yazılış Nedeni: Gelecek Nesiller İçin Saklanan Hazineler Metnin kökenleri, Tibet geleneğine göre 8. yüzyılda Tibet'e Budizm'i getiren efsanevi figür Padmasambhava'ya, yani "Lotus Guru"ya dayanır. Padmasambhava'nın, Tibet'in gelecekteki karanlık ve yozlaşmış dönemlerinde insanların kurtuluş yolunu bulabilmesi için bu öğretileri çeşitli uzak yerlere sakladığına inanılır. Bu gizli metinlere gter-ma / gizli hazine adı verilir ve bunları bulmaya yetkili kişilere de gter-ston / hazine ortaya çıkarıcı denir. Eserin yazılışının temel amacı, bireyin ölüm anında ve sonr...

  İnsanlık tarihi boyunca ölüm, sadece biyolojik bir son değil, aynı zamanda toplumsal değerlerin, korkuların ve umutların yansıtıldığı bir ayna /mirror/ işlevi görmüştür. İncelenen eserlerin ana fikrinde sürekli tekrarlanan temel konu; ölümden sonraki yaşam tasavvurunun, aslında o inancı üreten toplumun dünyevi ihtiyaçlarını ve adalet arayışını ebediyete taşıma çabası olduğudur. Antik Medeniyetlerde Tanrı, Ruh ve Ölüm "Antik dünyada ruhun doğası ve tanrılarla olan bağı nasıl şekillenmiştir?" sorusu ekseninde bakıldığında, her kültürün kendi coğrafi ve sosyal dinamiklerine uygun bir sistem geliştirdiği görülür. Antik Mısır: Mısır’da ölüm, yaşamın bir uzantısı olarak görülmüş ve ruh karmaşık bir yapıda ele alınmıştır . Ka /Ka/, kişinin yaşamsal gücü ve "ikizi" iken; Ba /Ba/, bedenden ayrılabilen ancak ona dönmesi gereken kuş formundaki ruhsal öğedir. Akh /Ah/ ise yargılamadan başarıyla geçen, "ışık saçan" dönüşmüş ölüdür. Tanrı-ruh ilişkisi bur...