İsmail Hakkı Altuntaş

  Mutlak Gücün Çürütücü Doğası: Gabriel García Márquez'in İktidar, Yozlaşma ve Diktatörlük Üzerine Düşünceleri İktidar tutkusu, insanın seveme yetersizliğinin (incapacity for love / seveme yetersizliği) yarattığı varoluşsal boşluğu doldurma çabasıdır. Gabriel García Márquez'in düşünce dünyasında ve edebiyatında, halkın içinden çıkıp iktidara gelenlerin eski günlerini unutarak birer müstebide dönüşmesi, bireysel gücün ( individual power / bireysel iktidar ) kaçınılmaz bir trajedisi ve insanlık tarihinin en büyük illüzyonlarından biri olarak ele alınır. ...García Márquez'in "iktidara gelenlerin eski günlerini unutup zulüm edişleri ve diktatör gibi davranmaları" hakkındaki görüşleri ve romanlarındaki felsefi çözümlemeleri... incelendiğinde, yazarın devrimci ideallerle yola çıkan figürlerin bile güç mekanizmaları içinde nasıl yozlaştığını, mutlak erke ulaştıkça halktan ve kendi gerçekliğinden koptuğunu sarsıcı örneklerle teşhir ettiği görülür. 1. İktidarı...

    Büyülü Gerçekçiliğin Felsefi İzleri: Gabriel García Márquez'in Unutulmaz Aforizmaları ...Gabriel García Márquez'in aforizma / özdeyiş niteliğindeki sözleri ve edebi metinlerindeki derin felsefi çıkarımları ele alındığında..., yazarın insan ruhunun karmaşık labirentlerini, aşkı, yalnızlığı ( solitude / yalnızlık ), iktidarı ve ölüm korkusunu evrensel bir dille kurguladığı görülür. Romanlarında, otobiyografik yazılarında ve mülakatlarında yer alan aforizmalar ( aphorism / aforizma ), Latin Amerika'nın büyülü gerçekçilik ( magical realism / büyülü gerçekçilik ) atmosferinden süzülerek insan varoluşunun katı hakikatlerine dönen felsefi birer anıt niteliğindedir. García Márquez'in aforizmaları, insanın zamana, ölüme ve yalnızlığa karşı kelimelerle kurduğu en görkemli savunma hattıdır. Yazarın tüm yapıtlarında tekrarlanan ortak hakikat, insanın seveme yetersizliğini iktidarla ikame etmeye çalıştığı ve mutlak yalnızlığından ancak anlatı vasıtasıyla kurtulabileceğidir...