İsmail Hakkı Altuntaş

Üçüncü Reich'ın /Rayh/ "Film Bakanı" ve Propaganda Bakanı Joseph Goebbels /Gebbıls/, sinemayı sadece bir eğlence aracı değil, kitlelerin ruhuna nüfuz eden ve onları fark ettirmeden dönüştüren en keskin ideolojik aygıtlardan biri olarak görmüştür. Onun sinemaya yaklaşımı, kaba bir propaganda yerine, izleyicinin savunma mekanizmalarını gevşeten "dolaylı yalan" /indirect lie/ stratejisi üzerine kuruluydu. "Propagandanın Estetiği ve Görünmez İkna Yöntemleri" Goebbels'in propaganda felsefesinin temelinde, halkın neyi izlediğini fark etmeden ikna edilmesi yatar. Onun meşhur ifadesiyle "Propaganda, kimse nasıl yapıldığını fark etmeden basitleştirme ve tekrarlama sanatıdır". Bu bağlamda Goebbels, Hitler’in aksine, sinemada doğrudan siyasi mesajlar verilmesinden ziyade, ideolojinin eğlence filmlerinin içine gizlenmesini tercih etmiştir. Ona göre, iyi bir propaganda filmi, izleyicide "ben şu an propaganda izliyorum" hissi uyandırm...

  Sinema, icadından bu yana yalnızca beyaz perdeye yansıyan ışık oyunlarından ibaret olmamış; toplumsal algıyı yöneten, savaşlara zemin hazırlayan ve "gerçekliğin baştan çıkarılması" / seduction of reality yoluyla kitleleri belirli bir ideolojik çerçeveye hapseden devasa bir aygıta dönüşmüştür. Bu makalede, Hollywood’un bir "mitoloji fabrikası" olarak nasıl çalıştığı, Hitler Almanyası’ndan günümüzün dijital platformu Netflix’e uzanan süreçte sinemanın toplumsal mühendislikteki rolü tarihsel eleştiri ve ekomateryalizm / çevresel-maddi maliyet analizi perspektifinden incelenmektedir. Toplumsal Sözleşme ve Sinematik İllüzyon Bireyler ve sinema sektörü arasında zımni bir "sosyokültürel sözleşme" mevcuttur. Bu sözleşmeye göre seyirci, eğlence ve görsel şölen karşılığında, perdede sunulan kurgunun kendi gerçekliğini, değer yargılarını ve hatta tarihsel hafızasını yeniden şekillendirmesine izin verir. Paul Valéry’nin kehanet gibi sözlerinde belirttiği üze...