Edebiyat Sözlüğü
- Bağlantıyı al
- E-posta
- Diğer Uygulamalar
ABSOLUTİZM
Mutlakçılık. Herhangi bir eserde ya da ilkede bir ebedinin varlığına ve
değişmezliğine inanmak, eseri ya da ilkeyi bu değişmeze göre incelemek.
AÇIK HECE
Türkçe sözcüklerde sesli harf ile belirtilen kısa heceler. Örneğin a-na-do-lu, a-şı-la-ma
gibi. Arapça ve Farsça’da ise sözcüklerde sesli harflerle yazılmayıp hareke ile
gösterilen kısa hecelere verilen isim. Örneğin ka-de-me, ha-se-ne gibi. Aruz
vezninde bütün açık heceler kısa hece olarak kabul edilir.
AÇIKLAMA
Edebi bir eseri geniş okuyucu kitleleri için anlaşılabilir hale getirmek için
yapılan yazılı çalışmalar. Sanatçılar eserlerinde anlamı herkes tarafından
bilinmeyen sözcükler, deyimler, durumlar ve düşüncelerle, sanatlar kullanır. Bunların her biri bir olay,
bir durum ya da düşünceyi ifade eder. Okuyucu bunları çözmeden eserin bütününü
anlayamaz. Açıklamanın amacı bu anlamayı sağlamaktır.
AÇIKLIK
Bir metinde belirtilmek istenen duygu ve düşüncelerin kolay, anlaşılır,
herhangi bir ek yoruma açıklamaya gerek kalmadan kavranılabilir olmasıdır.
ADAPTE
Herhangi bir dilde yazılmış bir eseri, başka bir dile yer ve kişi adlarını
değiştirerek, olayları örf ve adet, duyuş ve düşünüş bakımından aktarıldığı
dili konuşanların hayatına uygulamak yöntemli serbest çeviri tarzıdır. Türk
edebiyatında daha çok tiyatro eserlerinde kullanılır. Örneğin Tanzimat
edebiyatı yazarlarından Ahmet Vefik Paşa’nın Moliere’den yaptığı adapteler
gibi.
ADAPTASYON
Farklı türde bir eserin (roman, öykü, anı gibi), sahne veya sinemaya
uyarlanması ya da farklı türde bir eserden (roman, destan, öykü gibi) farklı
bir edebi eser (örneğin oyun) meydana getirilmesidir.
AED
Eski Yunanlılarda şiirlerini lirle söyleyen saz şairlerine verilen ad.
AFROZİM
Çeşitli konularda mutlak bilinmesi gereken ana özellikleri kısa, açık ve
anlaşılır bir biçimde anlatma sanatı. Yazarların derin anlam yüklü vecizelerine
de afrozim denir.
AĞIZ
Bir anadilin herhangi bir şivesi içinde var olan söyleyiş farkıdır. Ağızlarda
dilbilgisi ve sözcükler farklı değildir ancak bazı sesler değişik söylenir.
Rumeli ağzı, Karadeniz ağzı gibi.
AHREB ve AHREM
Rubai vezinlerinin ana ölçüsüdür. Mef’ulü ile başlayanlara ahreb, mef’ulün ile
başlayanlara ahrem denir.
AHSENÜ’L KASAS
Kıssaların, hikayelerin en güzeli. Bu deyim, Kur’an-ı Kerim’de Yusuf Suresi’nde
geçen Yusuf kıssasını anlatır.
AKD Ü HALL
Düğümleme ve çözülme. Divan edebiyatında nesir bir eseri nazma çevirmeye akd,
nazım bir eseri nesire çevirmeye hall denir.
AKICILIK
Sözcük ve cümlelerin dile takılmadan kolayca okunabilmesi için anlatılmak
istenen düşüncenin rahatlıkla anlaşılır şekilde ifade edilmesi. Akıcılık,
düşüncelerin bir düzenleme kapsamında sıralanması, bu düşüncenin herkes
tarafından bilinen ve kolay söylenebilen sözcüklerle anlatılması, cümlelerin
kısa ve yapı bakımından doğru olması ile sağlanır. Akıcılık, içerikten çok bir
üslup özelliğidir.
AKROSTİŞ
Bir şiirde dizelerin ilk harflerinin yukarıdan aşağıya doğru sıralandığında
anlamlı bir sözcük meydana getirmesi. Divan edebiyatında akrostiş’e muvaşşah
ya da istihrac denir. Eski Yunan ve Latin edebiyatında ise akrostiş
"üç dize" anlamına gelir.
Örneğin:
Varolan bir sen, bir ben, bir de bu bahar
Elden ne gelir ki? Güzelsin, gençliğin var
Dünyada aşkımız ölüm gibi mukaddes
İnan ki bir daha geri gelmez bu günler
Âlemde bu andır bize dost esen rüzgar
Cahit Sıtkı Tarancı
Şiirin dizelerinin ilk sözcükleri alt alta okunduğunda "VEDİA"
ismi çıkıyor.
AKS, AKİS
Bir cümlede, bir dizede iki sözcüğün ya da sözcük topluluklarının yerleri
değiştirilerek yapılan söz sanatı. Cümle ya da dizede bir sözcük diğerinin
önüne ya da arkasına getirilerek cümle ya da dize tekrarlanır. Tard ü aks
veya aks ü tebdil de denir. Aks-i tam (tam akis) aks-i nakıs (eksik
akis) olmak üzere iki türü var.
Aks-i tam, cümle ya da dizenin anlamlı iki parçası kalıp halinde yer
değiştirir, ekleme ve çıkarma yapılmaz. Örneğin:
Mümkün değil Hudâyı bilmek de bilmemek de
Mâtem görünür şâdi şâdi görünür mâtem
Aks-i nakıs, Cümle ya da dizelerde anlamlı sözcük topluluklarının yerlerinin
bazı ekleme ve çıkarmalar yaparak değiştirilmesi yöntemidir. Örneğin:
Hayran oluyor kudretine, sun’una insan
Hayran oluyor kudretine, sun’una hayran
İsmail Safa
Gelse der-gâhına ikrâm görürler küremâ
Kürema dergehine gelse görürler ikrâm
Ziya Paşa
AKSAN
Vurgu demektir. Söyleyiş farkını belirtmek için bazı seslerin üzerine konur.
AKS-İ MÜFRED
Bir sözcükteki harflerin sondan başa doğru alınması halinde yine anlamlı bir
sözcüğün meydana gelmesidir. Örneğin ayak-kaya gibi.
AKSİYON
Bir edebi eserde olguların akışıdır. Örneğin bir romandaki aksiyon, tanımlama,
düşünce ve moral bölümlerinin çıkarılmasından sonra kalan olaylardır.
ALAKA
İlgi. Bir sözcüğü gerçek anlamının dışında bir anlamda (mecazi) kullanmak için
düşünülen ilgiye alaka denir. Edebi sanatların çoğunda bu durum söz konusudur.
Bu ilişki ne kadar uygun olursa edebi sanat o derece yerinde ve güzel sayılır.
ALEGORİ
Bir düşüncenin canlı bir varlık olarak anlatılması. Soyut bir düşünceyi heykel
ya da resim ile göstermek gibi. Örneğin adalet düşüncesinin gözü bağlı ve
elinde terazi bulunan bir kadınla anlatılması gibi.
ALİTERASYON
Şiir ya da düzyazıda bir uyum yaratmak amacıyla aynı sesleri taşıyan sözcükleri
sık sık ve art arda tekrarlamak. Örneğin:
Seherlerde seyre koyuldum semayı, deryayı
Tevfik Fikret
Karşı yatan karlı kara dağlar kayıptır.
Dede Korkut
ANA DUYGU
Bir düşünceden çok bir duyguyu dile getirmek, okuyucu ya da dinleyiciye
hissettirmek, onların benliğinde yaşatmak amaçlı yazı ya da konuşmaların öne
çıkarmak istediği asıl duyguyu anlatır. Ana duygu bir metnin özünü oluşturur.
Metinde bu duyguyu destekler haldeki bütün yardımcı duygu ve düşünceler hep ana
duyguya bağlanarak onun daha anlaşır ve duyulur olmasını sağlar. Ana duygu konu
anlamına gelmez. Konu anlatılan şey, ana duygu ise bu anlatılanlardan çıkan
sonuçtur.
ANA FİKİR
Belirli bir konuda yazılmış eserlerin temelini oluşturan ve okuyucuya verilmek
istenen asıl düşünce.
ANAGRAM
Bir sözcükteki harfleri kullanarak başka bir sözcük kurmak. Örneğin sahip
anlamındaki "malik" sözcüğü ile tamamlamak anlamındaki
"ikmal" sözcüğü kurulabilir. Anagram çoğunlukla özel isimlerde
yapılır. Gerçek isim yerine o isimdeki harflerle yapılan bir başka isim
kullanılır.
ANAKRONİZM
Meydana geliş tarihi kesin olarak bilinen bir olayı yaşadığı zaman belli olan
bir kişiyi, değişik bir tarihte gerçekleşmiş ya da yaşamış gibi gösterme.
Örneğin Nasrettin Hoca’nın Timur ile ilgili fıkraları gibi. Anakronizm bilgi
eksikliğinden kaynaklanabilir ya da bir amaç için bilinçli olarak yapılabilir.
ANALİZ
Bir bütünü parçalarına ayırarak detaylı inceleme. Bir edebi eserin analizi,
olayların, kişilerin ve üslupların ayrı ayrı incelenmesi yöntemiyle yapılır.
Analizden çıkarılan sonuç bir tartışma konusu olursa bu duruma eleştiri
(tenkit) denir.
ANEKDOT
Bir edebi eserde anlatılan bir olayın başlı başına ayrı bir bütünlük gösteren
parçasıdır. Kısa hikaye, fıkra, menkıbe anlamlarını da taşır.
ANJANBMAN
Şiirde cümlelerin bir dize ya da beyitte bitmeyip diğer dize, beyit veya
bendlere kaymasıdır. Türk şiirine Fransız şiirinden geçti. Servet-i Fünun
döneminde yaygınlaştı. Düzyazıyı şiire yaklaştıran önemli bir üsluptur.
Örneğin:
Geçen akşam eve geldim. Dediler:
Seyfi Baba
Hastalanmış, yatıyormuş.
- Nesi varmış acaba?
- Bilmeyiz, oğlu haber verdi
geçerken bu sabah.
- Keşke ben evde olaydım... Esef
ettim. Vah vah!
Bir fener yok mu, verin... Nerde
sopam?
Kız çabuk ol...
Gecikirsem kalırım beklemeyin. Zira
yol
Hem uzun, hem de bataktır...
Mehmed Âkif
ANLAM
Her sözcüğün anlattığı düşünce. Sözcükler birden fazla anlama gelebilir. Bu
durumda anlamlardan biri öz anlam diğerleri mecaz anlamdır.
Sözcükler zamanla yeni anlamlar alarak zenginleşebilir. Zamanla anlamlarının
kaybetmelerine anlam daralması denir. Dar anlamı bulunan sözcüklerin
anlamlarının genişlemesine de anlam genişlemesi denir.
ANLATIM
Duygu ve düşüncelerin sözlü ya da yazılı ifadesi. Edebiyatta daha çok yazılı
anlatım için kullanılır. Anlatımın aracı sözcüklerdir. Sözcüklerin dilbilgisi
kullarına uygun olarak sıralanmasıyla anlatım ortaya çıkar. Edebiyatta anlatım
genel olarak iki türde yapılır. Biri nesir (düzyazı) diğeri nazım
(şiir).
ANTOLOJİ
Gerçek sanat eseri değerindeki örneklerin bir araya getirildiği derleme
yapıtlar. Yunanca anthos (çiçek) ve legein (toplama) sözcüklerinden türemiştir.
Batı’da ilk örneklerini Yunanlılar verdi. Gadaralı Meleagros ile Makedonyalı
Filippos’un Stephanos (Çelenk) isimle derlemeleri ilk antolojidir.
Türkçe’deki ilk antoloji ise Ömer bin Mezid’in 1436’da yaptığı Mecmuatü’n
Nezâir’dir. 83 şairin 397 şiirini kapsayan bu antolojiyi Prof. Dr. Mustafa
Canpolat 1978’de Latin harfleriyle yayımladı.
ANTONİM
Ters anlamlı sözcükler. Sıcak-soğuk, iyi-kötü, acı-tatlı, kısa-uzun,
güzel-çirkin gibi.
APOSTROF
Kesme işareti. Özel isimleri eklerinden ayırmak için (Ali’nin kalemi),
sözcükteki düşen bir harfi belirtmek için (n’olur=ne olur), sözcüğün ekiyle
karışmaması için (kola’nı içtin mi) kullanılır.
ARAÇSIZ ÜSLUP
Bir fikri, bir duyguyu söyleyenlerden doğrudan doğruya aktarmak. Monolog ve
diyaloglar araçsız üslup örnekleridir.
ARKAİZM
Bir dilin eskimiş sözcüklerini ya da cümle kuruluşlarını kullanarak edebi eser
yaratma. Bu eserlere arkaik denir.
ASALET
Edebi eserlerde terbiye dışı, çirkin, bayağı, müstehcen ve galiz sayılan
sözcüklerden kaçınmak. Edeb-i kelam ya da mümtaziyet de denir.
Tersi eserlere hasaset adı verilir.
ASKI
Halk edebiyatında saz şairleri aralarındaki şiir yarışmalarında kazananlara
verilmek üzere duvara tüfek, kılıç, heybe, saz gibi şeyler asardı. Bunlara askı,
askıyı kazanmaya da askı indirmek denir.
ÂYÎNE
Sözcük anlamı aynadır. Herhangi bir şeyi veya hali yansıtan, gözönünde
canlandıran anlamında kullanılır. Tasavvuf edebiyatında dünya, Allah’ın tecelli
ettiği bir aynadır.
BAB
Bir edebi eserin düzenlenmesinde, konuların ele alınıp işlenmesine göre
ayrıldığı bölümlerden en geniş olanı.
BÂDE
Üzüm şarabı. Ama tasavvuf edebiyatında aşk anlamındadır.
BAHR-I TAVÎL
Vezinli, kafiyeli uzun nesir cümlelerden kurulan Divan edebiyatı nazım türü.
Fe’ilatün, mefa’ilün, müstef’ilün gibi cüzler arka arkaya tekrarlanır. Türk
edebiyatında çok az kullanılmıştır.
BALAD
Üç uzun bir kısa bendden oluşan Batı edebiyatı nazım türü. Uzun bendlerin dize
sayısı 6-10 arasında değişir. Kısa bend ise 4-5 dizedir. Bu bend tanrıya,
krala, prense ithaf bendidir. Her bendin sonundaki mısra bir tür nakarattır.
Masal ve hikaye niteliğindeki bendleri ele alıp işleyen, kısa ve hikayesi olan
şiirlerdir.
BASİTNAME
Divan edebiyatında yalın Türkçe ile yazılmış gazeller. Bunlara Türkî-i basit
gazel de denir. Basitnamelerde Arapça ve Farsça sözcüklerle tamlamalar çok
azdır. Örneğin:
Düşdi bu gönlüm sana hey sevdüğüm
N’ola yakışsan bana hey sevdüğüm
Çün seve geldi seve gider seni
Bu gönül önden sona hey sevdüğüm
Ayruluk derdi bana bir bun durur
Kim döyer imdi buna hey sevdüğüm
Turmadım uçmak diler gönlüm kuşı
Yüce köşkünden yana hey sevdüğüm
Yüzüni gözler güzel bu uyüzden ay
Giceler kalur tana hey sevdüğüm
Ağzını öpmek ana ol kim senün
Söğme yok yire ana hey sevdüğüm
Cânı dahi bir kez ana hey sevdüğüm
Edirneli Nazmi
BEDÎ
Sözü, kulağa hoş gelecek ve ruha heyecan verecek şekilde güzelleştirme
yollarını gösteren bilim. İlm-i bedî de denir. Bu isim altında toplanan
sanatlar iki gruba ayrılır:
Sözle ilgili sanatlar (Sanayi-i lafziye): Cinas, iştikak, seci, kalp,
tedvir, aks, teddil, tasri, tarsi gibi.
Anlamla ilgili sanatlar (Sanayi-i mâneviye): İlhan, tevriye, tenasüp,
mübalağa, leff ü neşr, tensik, mügalata-i mâneviye, tecahül-i ârif, hüsn-i
ta’lil, tezat, istifham, rücu, tekrir, telmin, insal-i mesel, istidrak, tevcih,
iktibas gibi.
BELÂGAT
Düzgün ve yerinde söz söyleme sanatı. Sözün düzgün, açık, anlaşılır, güzel
olmasını, söyleme nedeniyle, söylenene göre düzenlenmesini öğreten bir
bilimdir.
BERÂAT-I İSTİHSAL
Sözün başında eserde anlatılanları belirten sözcük ya da söyleyişler. Berâat
üstün gelmek, istihsal yeni ayın görünmesi, yağmurun yağması, çocuğun
doğarken çığlık atması anlamlarına gelir. Bu edebi sanata hüsn-i ibtida
adı da verilir. Amaca iki yolla ulaşılır. Bir ilişki kurularak ya da ilişki
kurulmadan. İlişki kurulmasına tahallüs, kurulmamasına iktidab
denir. Sinan Paşa’nın Tazarru’namesi, Fuzuli’nin Hüsn’ü Aşk’ı, Cevdet Paşa’nın
Belagat-ı Osmanniye adlı eserlerinde bu sanatın güzel örnekleri vardır.
BERCESTE
Öz, güzel, latif, ince anlamlı, kolayca hatırlanan, yapısı sağlam dize ya da
beyit. Dize için daha çok mısra-ı berceste, beyit için de beyt-i
berceste tanımlamaları kullanılır. Genel anlamda bir şiirdeki en güzel dize
ya da beyit de denebilir. Bazı berceste örnekleri:
Uyduk dil-i divâneye dil uydu hevâya
Ruhi
Su uyur düşmen uyur hasta-i hicrân uyumaz
Şeyh Gâlib
Çeşmini gördüm unutdum derdi de dermânı da
Şeyh Gâlib
Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi
Muhibbî (Kanuni)
Şîrler pençe-i kahrımda olurker lerzân
Beni bir gözleri âhûya zebun etdi felek
II. Selim
BERDAR
Asılmış, darağacına çekilmiş. Divan ve tasavvuf edebiyatında sevgilinin
saçlarına vurulan "âşık"ı tanımlamak için kullanılır. Örneğin:
Ayağı yire mi basar zülfine ber-dâr olanun
Zevk ü şevk ile virür cân ü seri döne döne
Necati
Dâr olam gerdâr olam ber-dâr olam mansûr olam
Yunus Emre
BEZM
Sohbet, muhabbet, içki meclisi. Daha çok divan edebiyatında kullanılır.
Tamlamalar halindedir. Örneğin bezm-i nûşânûş durmadan içilen meclis
demektir. Bezm-i vüslat kavuşma meclisidir. Bezm-i muhabbet aşk
meclisidir. Bezm-i mey içki meclisidir. Tasavvuf edebiyatında bezm-i
elest şekli kullanılır. Başlangıcı olmayan zaman demektir.
BİLADİYE
Beldeleri konu edinen edebi eserler. Sanatçılar gördükleri, gezdikleri,
sevdikleri ya da görmek istedikleri beldeleri nazım ya da nesir şeklinde
anlatır. Divan edebiyatında Ferdi, Derviş Ömer Efendi gibi şairlerin
biladiyeleri vardır.
BOZLAK
Halk edebiyatımızda bir ezgi türü. Konusunu aşiret kavgalarından, kan
davalarından, aşk maceralarından alır. Çoklukla Güney ve Orta Anadolu
bölgelerinde söylenir. Afşar bozlağı, Urum bozlağı gibi türleri vardır.
CEM’İYYET
Birbirine uygun veya birbirine karşıt anlamlı sözcükleri bir arada bulundurma.
Böyle sözlere cem’iyyetli adı verilir.
CEVAZ-Î EDEBÎ
Sözcüğü vezne uydurmak amacıyla bazı değişikliklerle kullanılması, hecelerin,
seslerin ucun ya da kısa okunması şeklinde yapılan yanlışları hoş karşılama.
Şiirde böyle kullanışlar "kusur" kabul edilir.
CEZÂLET
Söyleyişleri kulağa sert gelen sözcükleri tanımlar. Uyumu konuya göre ayarlayan
önemli bir anlatım şekli. Örneğin, sanatçı şiddet, büyüklük, vakar, ölüm,
korku, savaş gibi konuları anlatırken ya da işlerken, sözcükleri de anlattığı
konuya uygun düşecek kalın sesliler arasından seçer. Savaşı anlatırken çekâçâk,
gülbank gibi sözcüklerin kullanılması gibi. Bu tür kalın seslilere elfâz-ı
cezele, taşıdıkları niteliğe de cezâlet denir. Örneğin:
Saflar düzüp hücum hücum edilecek hayl-i düşmene
Dehşet âsimân u zemîn pür-figân olur
Evc-i havâda çekâçâk ı tigden
Âvaz-ı ra’d u sâika reh-gümkünân olur
Nef’i
CÖNK
Halk edebiyatı ürünlerinin yazıldığı defterler. Bir tür antoloji sayılırlar ve
yazarlarının kim olduğu çoğu zaman bilinmez.
ÇAPRAZ KAFİYE
Dörder mısralı bendlerle kurulan nazım şekli. Her dörtlüğün tek sayılı dizeleri
ile çift sayılı dizeleri kendi aralarında kafiyelidir. Dörtlük sayısı sınırlı
değildir. Her tür konuya uygun olduğu için çok kullanılır. Çaprazlama da
denir. Örneğin:
Hâfız’ın kabri olan bahçede bir gül varmış
Yeniden her gün açarmış kanayan rengiyle
Gece, bülbül ağaran vakte kadar ağlarmış
Eski Şîrâz-ı hayâl ettiren âhengiyle
Yahya Kemal Beyatlı (Rindlerin Ölümü)
DANDİZM
Yapmacık üslup. Bu üslup sanatçıların taklit edilmemek amacıyla kullandıkları
üsluptur.
DARAYAK
Âşık edebiyatında kafiye olma olasılığı düşük sözcükler. Âşıkın karşılaşma ya
da atışma sırasında en azından dört ayak kafiye bulması gerekir. Diğer âşık da
aynı ayakta dört sözcük söylemek zorundadır. Darayak bu durumda işe yarar. Darkapı
olarak da adlandırılır.
DARB-I MESEL
Meydana gelen bir durumu, olayı bir örnekle anlatmakta kullanılan kalıplaşmış,
anlamlı sözler. Durûb-ı emsâl diye de bilinir.
DEKANLIK
Edebiyatı soysuzlaştırdıkları öne sürülen sanatçı ya da akımlara verilen isim.
Örneğin Ahmet Mithat Efendi, Edebiyat-ı Cedide şairlerini gülünç göstermek için
onlara dekanlar demiştir.
DELÂLET
Söz ile anlam arasındaki bağlantı. Bir sözcüğün okunduğu ya da söylendiği zaman
beyinde canlandırdığı anlam. İki başlıkta incelenir:
Sözle alakalı olmayan delâlet (gayr-i lafzi delâlet): Bu da ikiye ayrılır:
Delâlet-i vaz’iyye: Sözcükle anlamı arasında sözle ilgili olmayan
çağrışıma dayalı bir bağlantı vardır. Şemsiyenin yağmuru anımsatması gibi.
Delâlet-i akliye: Parçanın bütünü, eserin yayıncısını, kainatın Allah’ı
anımsatması gibi.
Sözle alakalı delâlet (Lafz-ı delâlet): Bu da üçe ayrılır:
Delâlet-i mutabıkiye (Uygunluk): Sözün, ifade ettiği şeyin bütününü
ifade etmesi. Örneğin ev denince bütün odalarının akla gelmesi gibi.
Delâlet-i tazammuniye: Sözün ifade ettiği şeyin bir bölümünü ifade
etmesi. Musluktan çeşme, evden oda gibi.
Delâlet-i iltizamiye: Sözün kendi anlamı için gerekli olan bir başka
anlamda kullanılması. Eli açık, gönlü geniş, ağzı sıkı gibi.
DEVR ya da DEVİR
Tasavvufa göre, yaratılış (madde) ve sona eriş (mead) arasındaki safhaları
anlatan sistem. Tasavvufçular bu sistemi bir daireye benzettiği için bu ismi
aldı.
DEVRİYE
Tasavvuf edebiyatında devr konusunu işleyen şiirler.
DEYİM
Çoklukla gerçek anlamlarının dışında bir anlam taşıyan kalıplaşmış sözler. En
az iki sözcükle kurulur. Kısa ve özlü anlatım aracıdır. Teşbih, istiare, mecaz
ve kinaye unsurlarıyla bir olayı tanımlar ya da ifade eder. "Ağır
başlı", "Dostlar alışverişte görsün" gibi.
DEYİŞ
Türk halk edebiyatında hece vezniyle söylenen şiirler. Türkü, destan,
koçaklama, güzelleme, taşlama, nefes, koşma, tekerleme türlerinin hepsine deyiş
adı verilir. "Deme" sözcüğü de kullanılır.
DEYİŞME
Halk edebiyatında âşıkların karşılıklı şiir söylemesi. Atışma da denir. En az
iki âşık kendi kendilerine ya da bilirkişiler ve dinleyiciler karşısında belli
kurallar çerçevesinde şiir yarışı yaparlar. Birbirlerini denerler,
ustalıklarıyla öne çıkmaya çalışırlar. Deyişme şu sırayla yapılır:
Merhabalaşma, giriş bölümüdür. Âşıklar, birbirlerini ve dinleyicileri
"Hoşgeldiniz", "Sefa geldiniz", "Merhaba" gibi
sözcüklerle rediflerine bağlanan kafiyelerle dörtlükler kurarak selamlar.
İkinci bölümde âşıklar kendi ustalarının şiirlerinden örnekler söyler.
Tekerleme bölümü denilen üçüncü bölüm asıl deyişme bölümüdür. Ev sahibi ya da
yaşlı bir kişi düz ya da geniş ayakla deyişmeyi açar. Âşıklar konu ve bend
sınırlaması olmaksızın verilen oyun üzerinden deyişmeye başlar. Âşıklar asıl
ustalıklarını ve sanatçılıklarını burada göstermeye çalışır. İlk ayak bitince
diğer âşık yeni bir ayak açar. Deyişme sürdükçe ayaklar darayak halini alır.
Deyişme karşılıklı soru-yanıt şekline döner. Âşıklar böylece birbirlerinin
bilgi ve sanatlarını ölçer. Bir şekilde karşısındakini söz söylemez haline
getiren âşık deyişmeyi kazanır.
Söz söyleyememe durumuna "lebdeğmez" denir. Deyişmenin sonunda da
âşıklar birbirlerini rahatlatmak, gönül almak için karşılıklı koşmalar söyler.
Birbirlerini överek hoşgörü örneğiyle deyişmeyi bitirirler. Örneğin âşık Şenlik
ile âşık Feryadî’nin deyişmesi:
Şenlik:
Şöhretin vezir payında
Rütbesiyle şana layık
Oturuşun o duruşun
Hem sultana hana layık
Feryadî:
Sefa geldin gözüm üzre
Olsam mihmana layık
Şeyhülislam, sadrazam
Doğru Al’Osman’a layık
Şenlik:
Seninle oldum taaşşuk
Gözlerime geldi ışık
Duymadım sen kime aşık
Dillerin Kur’an’a layık
Feryadî:
Bu düşkün gönlüm açarsın
Selim Sırat’ı geçersin
Kevser ırmaktan içersin
Olasan cihana layık
Şenlik:
Kul şenliği eder hürmet
Rikabın kıldım ziyaret
Sana nasip olsun cennet
Huriye gılmana layık
Feryadî:
Sefil Feryadî göresen
Meram maksûda eresen
Sancak altında durusan
Habîb-i Rahman’a layık
DİBÂCE
Çoklukla mensur, bazen de mazmun eserlerin başında yer alan ve eserin yazılış
nedeni ile içeriğini açıklayan başlangıç kısmı. Önsöz, mukaddime, medhal,
sözbaşı, başlarken, birkaç söz gibi sözcükler de dibâce karşılığıdır.
DİPNOT
Yazarın yararlandığı kaynakları ve alıntıları metnin geçtiği yerlerde belirtmesi.
DİYALOG
İki kişinin karşılıklı konuşmasını tanımlayan Yunanca sözcük. Roman, hikaye,
tiyatro gibi türlerde kahramanların karşılıklı konuşmalarının olduğu gibi
yazılmasını ifade eder. En çok dram türünde görülür ve üsluba canlılık katar.
Devrik cümleler kullanmaya elverişlidir. Örneğin Eflatun’un diyalogları
ünlüdür.
DÖRTLEME
Halk edebiyatımızda dört dizelik kıtalardan meydana gelen nazım şekillerinin
genel adı.
DÖŞEME
Türk halk hikayelerinin başında geçen seçili sözler. Ayaklı saya da
denir. Arapça mukkaddime ve medhal, Farsça dibâce’nin karşılığıdır. Döşeme
başlama adlı girişle başlar. Sonra duruma göre yalan veya tanrı, yaratılış
üzerine bir destan, bir yurt veya savaş destanı söylenir. Ardından asıl esere
ya da anlatıma geçilir.
DRAMATİK
Sahnede canlandırılmak üzere yazılmış eserlerin ortak adı.
DURAK
Hece vezniyle yazılmış şiirlerde dizelerin belli bölümlere ayrıldığı yerler.
Durakta sözcükler bölünmez, kulağa uyumlu gelen söz öbekleri oluşturulur.
DÜBEYT
İki beyit anlamındadır. Divan edebiyatındaki rubai türünü belirtmek için
kullanılır.
EDA
Söz ve yazıdaki ifade şekli, uslup tarzı, anlatış yolu. Belagatçılar bunun
hakikat, mecaz, kinaye olmak üzere üç türlü olduğunu söylerler.
EDEB-İ KELÂM
Acı, hoş olmayan, ayıp, çirkin, kaba veya uğursuz sayılan şeyleri kendi
adlarını söylemeden başka sözle ifade etmek. Buna asâlet ve mümtaziyet
adları da verilir. Edeb-i Kelâm, bir düşünceyi, bir olayı incelik, asâlet ve
nezaketle ifade etmek için anlam, kendine ait olmayan kelimeyle karşılanır.
Genellikle şu üç durumda bu yola başvurulur:
1. Sözü kabalıktan kurtarmak için.
Ölen birisi hakkında "ölüm" yerine "Rahmet-i Ralman’a
kavuştu", "sizlere ömür", işi elinden alındığını bildirmek üzere
"Affedildiniz" denmesi gibi.
2. Ta’zim veya ifadeyi süslemek için. Şeyh Galib’in aşağıdaki iki beyitten ilki
ta’zim, ikincisi tezyine (süslemeye) örnektir:
Bir şeb ki Sarâ-yı Ümmehânî
Olmuşdu o mâhın âsumânî
Giydikleri âftâb-ı temmûz
İçtikleri şûle-i cihan-sûz
3. İfadeyi fesahat yönünden bozacak ses, kelime ve terkiplerin tekrarından
kaçınmak için.
EDİSYON KRİTİK
Eleştirel basım. Farklı nüshaları bulunan yazma veya matbu eserlerin
aralarındaki ayrılıklar tespit edilerek aslına en uygun şekilde yayınlanır.
Farklar dip notlar halinde gösterildiği gibi açıklayıcı bilgiler de
verilebilir.
EFSANE
Tabiatüstü özellikler gösteren kişilerin hayatlarının ve olayların anlatıldığı
hikayeler. Efsane halkın hayalgücüyle yarattığı "ideal insan tipi"ni
verir ve nesilden nesile anlatılır. Efsane ile masallar arasında uygunluk
vardır. İki türde de olağanüstü olaylar işlenir. Yalnız efsane daha
inandırıcıdır. Bu yönüyle hikaye ve destana yaklaşır.
Efsaneler şöyle ayrılır:
1. Yaradılış efsanesi (Dünyanın yaradılışı, tabiat varlıklarının meydana
gelişi, kıyamet günleri.)
2. Tarihi efsaneler.
3. Olağanüstü kişiler, varlıklar ve güçleri konu alan efsaneler.
4. Dini efsaneler.
Türk efsanelerinde kahramanlık, fedakarlık, cesaret, ahlaki davranışlar, sosyal
düzene bağlılık, Ahlah’ın kudretine iman, doğruluk, cömertlik, samimiyet gibi
konular yer alır. Genç Osman, Boş Beşik, Çakıcı EFe, Çoban Çeşmesi, Gelin Kaya,
Cennet Dağı, Kan Kuyusu, Yusufçuk Kuşu gibi efsaneler halk arasında söylenegelmektedir.
EGLOG
Çoban şiiri. Birkaç çobanın aşk, kır hayatının güzellikleri üzerine karşılıklı
konuşmaları bçiminde yazılır. Latin edebiyatında gelişen bu şiir türü
genellikle Batı edebiyatında görülür. Bir olaya dayandığı ve karşılıklı
kişileri konu aldığı için küçük bir piyesi andırır. Eglog, Türk edebiyatında
kullanılmayan bir türdür.
EKLEKTİZM
Felsefede uyuşabilir tezleri toplayıp uyuşamayanlarını bir yana bırakma
eğilimini, edebiyatta ise birbirine aykırı çeşitleri bağdaştıran geniş sınırlı
zevki ifade eder.
ELFİYE
Binlik karşılığıdır. Bin mısradan meydana gelen manzum eserler için kullanılır.
Elfiyeler edebiyatla ilgili olduğu gibi, hadis, fıkıh, feraiz, nahiv
ilimleriyle de ilgili olabilir.
ELGAZ
Bilmece anlamına gelen lügaz kelimesinin çoğulu.
ELİFNÂME
Genellikle mısra başlarındaki kelimelerin ilkharflerinin alt alta elif’den
ye’ye kadar alfabetik tarzda devam etmesi ile meydana gelen şiir. Divan ve halk
edebiyatımızın ortak mahsulleri arasında yer alırlar. Dini-tasavvufi ve din
dışı konularda örneklerine rastlanır.
EMOSYANALİZM
Sanat ve edebiyat eserlerinde duyguya önem veren estetik anlayış.
EMPRESYONİZM
Nesneyi doğrudan doğruya tasvir ve analiz etme yerine, onun uyandırdığı
duyguları anlatma yolu. XIX yüzyılın sonlarında Fransa’da doğdu. Önce resimde,
sonra diğer sanatlarda tesiri görüldü.
Empresyonistler dış dünyanın kendi içlerinde bıraktığı izlenimi dile
getirirler. Bu âlem, sanatçıya sadece heyecan ve duygusal dalgalanmalar veren
bir uyarıcıdır. Önemli olan sanatçının kendi algılamaları ve bunları anlatma
yöntemidir. Edebiyatın bir amaca hizmet edemeyeceğini savunur. Empresyonist
edebiyatçılar şiir, kısa hikaye, tek perdelik manzum piyes gibi kısa
çalışmaları tercih etmişlerdir.
ENTİMİZM
İçtencilik. İnsan ruhunun mahrem ve gizli sırlarını içtenlikle anlatma eğilimi.
Bu sanat anlayışına sahip edebiyatçılara entimist denir.
ENTONASYON
Cümlede heceler, kelimeler ve daha büyük anlamlı gruplar üzerindeki seslerin
alçalıp yükselmesi. Konuşmacının anlatmak istediği anlama yardımcı olur.
Dinleyicileri duygulandıran, heyecanlandıran, coşturan özellikler taşır.
Cümlenin yapısına göre değişiklikler gösterir. Bazen cümlelerin anlamını da
belirler.
EPİFONEM
Bir sözlü ya da yazılı eserde anlatılanların hikmetli bir sözle son bulması.
EPİGRAF
Bir yapının özelliklerini belirten ve genellikle bir plaka üzerine binanın ön
yüzüne iliştirilen yazıya (kitabe) bir kitabın, bir kitabı meydana getiren
bölümlerin başına konan, o kitapta veya bölümdeki yazılanları özetler mahiyette
sözler, şiir parçaları, atasözleri, vecizeler.
EPİGRAM
Eski Yunan’da mezar taşlarına yazılan kısa ve epik nazım şekli. Romalılar’da
çok kısa hiciv manzumesi.
EPİZOT
Hikaye, roman veya şiirde ana konuya bağlı ikinci derecede olay; müzikte
temaları birbirinden ayıran serbest yazılmış bölümler; tiyatroda bir aksiyona
(harekete) katılmış ikinci derecede bir aksiyon; Yunan trajedisinin unsurlarını
meydana getiren diyaloglu bölümlerin her biri. Bu bölümler modern tiyatroda
perde adıyla bilinir.
EPOPE
Kahramanlık konusunu işleyen uzun şiirler. Kelimenin aslı "konuşma, nutuk,
sohbet" anlamına gelen Yunanca epospoien’e dayanır.
ESREM
Aruzdaki fe’ülün cüzünden fe ve n’yi kaldırıp ûlu yerine getiren fa’lü cüzü.
EŞHAS
Şahıs kelimesinin çokluğu. Eskiden tiyatro eserlerinde ve romanlarındaki
kahramanlara veya kadroya bu ad verilirdi.
EŞTER
Aruzdaki mefa’ilün cüzünden m ve y harflerinin kaldırılıp yerine getirilen
fâ’ilün cüzü.
FABL
Hayvanlar, bitkiler ve cansız nesneler arasında geçtiği hayal edilen öğretici
masallar. Teşhis ve intak sanatı üzerine kurulur. Olaydaki kişilere insan
karakteri ve davranışı verilir. Asıl masallardan kısadır.
FALNAME
Fal ile ilgili kitap. Falın her bir çeşidine göre düzenlenen eserler.
Yıldızname, tefe’ülname, hurşîdname, ihtilacname, kıyafetname, kehanetname
adlarıyla da bilinirler.
Falnameler çokluk manzum yazılırlar. Nesir halinde yazılanlarına genellikle yıldızname
denir. Falnameler Kur’ân falı, kur’â falı gibi dallara da ayrılırlar.
Kur’a taşları veya bir kağıt üzerine çizilmiş noktalar ve noktaların meydana
getirdiği şekilleri konu edinen kur’a falları daha çok Hz. Ali’ye nispet
edilir. Edebiyatımızda Cem Sultan’ın Divan’ında yer alan Faly-ı Reyhan-ı Sultan
Cem adlı kur’a falı meşhurdur.
FASIL
Ayırma, bölme. Bir kitabın bölümlerinin her biri.
Mevsim mânâsına da gelir. Fasl-ı zayf (yaz mevsimi), fasl-ı şitâ (kış mevsimi),
fasl-ı hazan (sonbahar mevsimi).
Tiyatro oyunlarında perde anlamında kullanılır.
Türk sanat musikisinde bir defada çalınan aynı makamdan parçaların tamamına
denir.
FASİH
Dilin bütün kaidelerine uyularak doğru, güzel ve açık şekilde konuşup
yazılması, ifadenin anlam ve âhenk bakımından kusursuz olması.
FESÂD-I TELİF
Söz veya yazıda anlamın anlaşılmayacak kadar karışık olması.
FESAHAT
Sözün ses ve anlam kusurlarından kurtarılması yolları. İfadenin kusurlardan
uzak bulunması hali fasîh’tir. Sözün söylenişi ve işitilişi tatlı olmalı,
anlaşılmasında güçlük çekilmemelidir. Divan edebiyatında fesahat, kelimede
fesahat, kelâmda fesahat diye ikiye ayrılır:
1. Kelimede fesahat: Aynı veya yakın mahreçten çıkan harflerin bir
kelimede toplanmamasına (tenâfür-I hurûf), (er kalkılınca); kelimeleri meydana
getiren harflerin kaynaşmasında telaffuz zorluğu olmamasına (mütenâfir) (ör.
tartırttı); anlamı herkes tarafından bilinmeyen kelimelere yer vermemeye
(garâbet), kelimeyi vezne uydurmak için şeklini değiştirmemeye, çok anlamlı bir
kelimeyi meşhur olmayan anlâmında kullanmamaya gramer hatası yapmamaya (kıyasa
muhalefet) dikkat edilir.
2. Kelâmda fesahat: Telaffuzu güçleştiren kelimelerin yan yana
getirilmemesi (tenafur-I kelimât). (Örneğin: Şu köşe yaz köşesi şu köşe kış
köşesi), zincirleme tamlama (tetâbu-I izâfât) yapmamaya (Örneğin: Ali’nin
ceketinin cebinin içi); Cümle kuruluşunun sağlam olmasına, önce söylenecek sözü
sona, sonra söylenecek sözü öne almamaya, sözün düğümlenmemesine dikkat edilir.
FİKSİYON
Bir sanat eserinde uydurularak bulunmuş şey. Günümüzde, roman, kısa hikaye gibi
nesir halindeki edebi eserler kastedilir. Romanla eş anlamlı kullanıldığı da
görülür. Açık bir şekilde bir olaya bağlı bulunmasından dolayı edebi şekiller
içindeki birçok şahıs hakkında kullanılmasına imkan verir.
FİKTİF
İtibari, gerçek olmayan, var sayılan demektir. Roman, hikaye, masal, halk
hikayesi, destan gibi edebi eserler için kullanılır. Yazar, dış dünyaya
zihninde bir şekil verir ve bunu eserine aktarır. Bu tür eserler, tasvir
esasına dayandığı için olaylar ve kahramanlar fiktiftir.
FRAGMATİZM
Parçacık diye adlandırılabileceğimiz bir edebiyat akımıdır. İlk defa XX.
Yüzyılın başlarından İtalyan yazarı A. Soffici’nin başlattığı bu akımda,
gerçekten alınmış kısa kısa parçalar, küçük tablolar ve hayattan görüntüler
(enstanteneler) en belirgin özelliği oluşturur.
FUAYE
Tiyatro salonlarında, perde arasında oyuncuların ve seyircilerin dinlenmesi
için ayrılan yer.
GALAT
Yanlış anlamına gelir. Bir kelimenin ilk veya kitapta yazılmış şeklinden başka
söylenmesi. Çokluk şekli galâtat’tır. Yanlış olduğu bilindiği halde
kullanılmasında sakınca görülmeyen kelime veya kelime grubuna galat-ı meşhur
adı verilir. Örnek:
Aslında çokluk olan evlat, eşkıya, evrak kelimelerinin evlatlar, eşkıyalar,
evraklar şeklinde tekrar çokluk yapılarak kullanılması gibi.
"Galat-ı meşhur, lügât-ı fasîhten evlâdır" sözüyle yanlış kullanılan
yerleşmiş kelimelerin tercih edilebileceği belirtilir.
Genellikle latife, alay isteği ile bir kelimeyi şekil, üslûp ve anlam
bakımından dildeki kullanışına aykırı kullanmaya galat-ı tahakkumi veya kıyasa
muhalefet denir.
GARABET
Dilden düşmüş veya çok az kullanılıp henüz ayılmamış kelimelerin
kullanılmasıyla meydana gelen fesahat bozukluğu. Böyle kelimeler için garib,
vehşî isimlerinin kullanıldığı görülür.
Bu durum eski edebiyatta çok ortaya çıkardı. Şair ve yazarlar ya ustalık
göstermek için ya da seci, kafiye zorlamalarından dolayı Arapça ve Farsça’dan
işitilmedik kelimeler alarak kullanmışlardır.
Söylendikleri zaman uygun olan, ancak bugün terkedilmiş sözler garib-i hüsn,
hiçbir devirde benimsenmemiş sözler de garib-i kubh diye adlandırılır.
Bir mecburiyet karşısında kullanılan garip kelimelere muvafık,
zorunluluk olmadan kullanılanlara ise muhalif denir.
GEÇİŞ
İki parafraf arasında bir düşünceden diğerine geçilirken bu fikirlerin
bağlanması. Paragraflar arasındaki geçişin azlığı veya çokluğu yazının açık,
doğal oluşuna göre değişir. Bağlanma açıksa geçişe gerek kalmaz. Geçişlerin
kısa olmasına dikkat edilir. Geçiş için, fakat, bundan dolayı, kaldı ki gibi
edatlar yeterli görülebilir.
GEZMECE
Aşıkların yolculukta uğradıkları yerleri anlatan methiyeli veya taşlamalı
deyişler. Gezmeceler onbirli destan veya sekizli kesik (semai) biçiminde
söylenir. Gezilen yerler sırayla anlatılırsa, deyiş, sıra gezmece veya sıralı
gezmece adını alır. Kerem’in (Aslı’nın âşığı) Pasin, Erzurum köyleri için
söylediği deyişler bilinen en eski gezmecelerdir.
GİRİZGÂH
Kasidelerin nesip bölümünden sonra medhiye bölümüne geçerken söylenen beyit
veya beyitler. Aslı girizgâhdır ve kaçış yeri anlamına gelir. Kasideler çokluk
bir tasvirle başlar. Ardından girizgahla asıl amaca geçilir. Şair esprili bir
sözle övgüye başladığını belirtir.
GNOMİK
Anlamlı sözleri nazımla anlatan manzum türü.
GRAMER
Bir dili meydana getiren ses, sözcük yapılışı, sözcük haznesi, anlam
değişmeleri, cümle kuruluşu gibi unsurları inceleyip kurallara bağlayan dil
bilgisi. Yunanca gramma kökünden geliyor.
GÜLDESTE
Seçme manzum ya da nesir yazılarının toplandığı dergi. Antoloji de denebilir.
GÜNLÜK
Bir kişinin düşüncelerini, duygu ve gözlemlerini günü gününe yazdığı ve o günün
tarihini koyduğu yazılar. Ruzname olarak da bilinir. Günlük bir tür anıdır.
Ancak günlük günü gününe yazılır, anı ise olayların yaşanmasından sonra kaleme
alınır.
HÂBNAME
Bir olay, bir kişiyle ilgili düşünceleri sanki rüyada görmüş gibi anlatarak
yazılmış eserler. Hâbnameler nesir ya da nazım olabilir. Ziya Paşa ile Namık
Kemal’in "Rüya" adlı eserleri bu türe örnektir.
HÂCİB
İki ya da daha fazla kafiyeli olan manzumelerdeki bazı sözcük ya da sözcükler.
Sözcük anlamı perdeci, perde ağasıdır. Bu şekildeki kafiyelere mahcub adı
verilir. Örneğin
Âlem esir-I dest-I meşiyyet değil midir
Âdem zebun-I penç-I kudret değil midir
Avnî
HÂFIZ-I KÜTÜB
Kitapları koruyan kişi. Eskiden kütüphaneciler bu isimle adlandırılırdı.
HANE
Divan ve halk edebiyatında dörtlüklerden kurulu nazım türlerinin her bir
dörtlüğü.
HASASET
Sözcük anlamı cimrilik. Ahlaka aykırı sayılan sözcükleri edebi eserlerde
kullanmaya denir. Ters anlamlısı "asalet"tir.
HAŞİYE
Bir metnin altına ya da kenarına konuyla ilgili açıklayıcı bilgiler yazmak.
Eskiden yeni kitaplar yazmak yerine mevcuk kitaplar bu notlarla
zenginleştirilirdi. Haşiye yazmaya tahşiye, tahşiye yazan kişiye muhaşşi,
haşiyeli eserlere de muhaşşa ismi verilir.
HAŞV ya da HAŞİV
Yazıda gereksiz söz bulunması. Eş anlamlı sözcüğü sık sık kullanmak, anlam için
gerekli olmayan kelimeler bulundurmak, aynı fikri değişik kelimelerle tekrar
etmek, aynı anlama gelen kelimeleri art arda söylemek, yazıya yabancı fikir ve
hayal karıştırmak haşivdir. Eskiler seci, söz sanatları ve vezin için yazı veya
şiire fazla söz katarlardı. Edebiyatımızda haşiv örnekleri çok fazladır. Ü (ve)
edatıyla bağlanan eş anlamlı sözler sık sık kullanılmıştır. Örnek:
Ahd ü peyman, bey ü füruhi, ceng ü harb, etraf ü cevanib, feth ü küşad, ferid ü
yekta, ilm ü irfan, medh ü sitayiş, sehl ü asan, vak ü zaman...
Şeyh Galib’in şu beyti haşvin açık bir örneğidir:
Var mı hele söylenmedik söz
Kalmış mı meğer denilmedik söz
Haşv müfsid ve gayr-i müfsid olmak üzere ikiye ayrılır.
1. Haşv-i müfsid: Anlatımı bozan söz kalabalığı için kullanılır. Yazarın neyi
nasıl anlatacağı hakkında kesin fikri olmazsa fikir anlaşılmaz hale gelir,
maksat ifade edilmez.
2. 2. Haşv-i gayr-i müfsid: Fikri anlaşılmaz hâle sokmayan söz kalabalığı için
kullanılır. Kabîh, malih ve mutavassıta olmak üzere üçe ayrılır.
a. Haşv-i kabîh: İfadeye çirkinlik veren fazlalıklar. Söylenmiş bir fikrin eş
anlamlı kelimelerle tekrarlanmasında kabîh haşiv görülür.
b. Haşv-i melih: Söze güzellik ve kuvvet kazandırmak için söylenir. Gereksiz
gibi görünen bu sözler ikinci derecede anlam ifade ederler.
c. Haşv-i mutavassıta: İfadeye güzellik vermediği gibi çirkinlik de vermeyen
fazla söze denir. Pek fark edilmeyen eş anlamlı kelimelerin tekrarıyla meydana
gelir.
Bir beytin iki mısrasının baş ve son parçaları arasında bulunan parçalara da
haşiv denir.
HATIRAT
Bir kimsenin kendi hayatını, yaşadığı devrede gördüğü veya duyduğu olayları
anlattığı yazılardır. Hatıratı, otobiyografiden ayıran özellik şudur:
Otobiyografilerde yazar doğrudan kendi hayatını anlatır, duygu ve düşünceleri
geniş yer tutar. Hatıratta ise, kendi hayatıyla birlikte dönemini ve çevresini
anlatır. Bazen yazarın kendisini geriye çekerek sadece çevresini verdiği de
görülür.
HAYFA
"Yazık, eyvah!" anlamlarına gelen bu kelime Arap harfleri ile bir
kelime, noktalı, bir kelime noktasız düzenlenen yazıların adıdır. Tarih
mısralarında keder ifadesi için kullanılır.
HÂYÎDE
Ağızdan ağıza dolaşmış, herkes tarafından kullanılmış, çok duyulmuş söz.
Edebiyatta bu tür sözlerin kullanılması kusurlu sayılır. Örnek:
Hâyîde edâya sanma kim el
Bir kerre daha demişler evvel
Şeyh Galib
HAZF
"Giderme, kaldırma" anlamına gelir. Bir ifadedeki kelimelerin bir
veya bir kaçını ya da bazı cümleleri kaldırma suretiyle yapılan söz
kısaltmasına denir. Kasdedilen anlamı tek bir kelime ile söylemeye de hazf ü
takdir denir. Arap harfi Türçe metinlerde noktasız harflerle meydana
getirilen söz için de bu tabir kullanılır. Bî-nukat, tecrid gibi
sözcükler de aynı anlama gelir.
HİCVİYE
Kişilerin veya toplumun kötü yönlerini, kusurlarını, gülünç durumlarını alaylı
bir dille ortaya koyan manzum yazılar. Medhiye’nin tersi kabul edilir. Yergi
de denen hicviye halk edebiyatında taşlama adını alır. Hicviyelerde
mübalağalı üslûp kullanılır. Hicvedilen kişi şahsiyetinin gerçek yönleriyle
ilgisi olmayan yergi ve sövgülerle aşağılanır.
HİKMET
Doğadaki nesnelerin mahiyetini, asıllarını anlatan bilgi, ahlaki ve öğüt verici
sözdür. Edebiyatta, dini-ahlaki konuları işleyen, nasihat eden, atasözleri ve
öğütlerle süslü nazma denir. Bu tür şiirler hikemi şiirler diye bilinir.
HİLYE
Hz. Muhammed’in iç ve dış vasıflarını anlatan yazılar. Kelime, "Süs,
ziynet, cevher, güzel yüz, güzellikler" anlamında. Hilyelerde Hz.
Muhammed’in göz ve saç rengi, şekli, boyunun uzunluğu, konuşması, sesinin tonu,
belli başlı tavrı, bedeni ve diğer maddi özellikleri tanımlanır. Mevlid ve
mirâciyeler gibi İslamiyet’in gelişme döneminde ortaya çıktı. Osmanlı döneminde
yaygınlaşarak orijinal eserler yazıldı. Hilye ismi de bu dönemde verildi.
HİTABET
Söz söyleme sanatı. Bir topluluğa bir fikri, bir davayı aşılamak, bilgi vermek
için yapılan konuşma.
HÜSN-İ TA’LİL
Anlamla ilgili edebi sanat. Divan edebiyatında bir olayın meydana gelişini
hayali ve güzel bir nedene bağlama yoluyla yapılır. Bu nedenin gerçekle ilgili
olmaması ve kesin bir etkeninin bulunması gerekir. Hüsn-i tevcih diye de
anlandırılır. Eğer neden, güya, sanki, acep, acaba, meğer gibi sözcüklerle
olasılıklara dayandırılırsa şibh-i hüsn-i ta’lil (yani yarım hüsn-i
ta’lil) yapılmış olur. Örnek:
Aceb bi bağ kenârında dursa lâle hacil
Ki lâlezâr-ı cemâlinde hûr u zârındır
Ahmet Paşa
(Lale bağ kenarında utungaç dursa şaşılır mı? Çünkü o lale bahçesine benzeyen
yüzünün güzelliği yanında senin bir düşkünündür. Yani şair, sevgiliye,
"senin yanakların o kadar kırmızı ki, lale bile onun yanında utanır
kızarır" diyor. Lalenin kırmızılığı güzel bir nedene bağlanıyor.)
İBDA
Yaşanılan dönemin sanat anlayışı içinde olağanüstü bir eser yaratma. Örneğin Fuzûlî’nin
Leyla vü Mecnun’u, Şeyh Galib’in Hüsn-ü Aşk’ı birer ibda kabul edilir. İbda
eser verebilenlere mübdi, ibdakâr, eserleri de bedia
olarak adlandırılır.
İBHAM
Bir edebi eserde isteyerek ve bilinçli olarak yapılan kapalılıktır. Sanatçı,
sözün anlamını hemen anlaşılmayacak şekilde kapalı tutarak, okuyucusunu
düşündürmeyi amaçlar. Sanatçının istemeden, bilinçsiz olarak yaptığı kapalılığa
ise "te’kid" adı verilir. Örnek:
Nasıl istersen öyle dinle, bakın:
Dalların zirvesindeyiz ancak
Yarı yoldan ziyade yerden uzak
Yarı yoldan ziyade mâha yakın
Ahmed Haşim
İCAZ
Bir düşünceyi çok az sözcükle özlü bir şekilde anlatmadır. Kısaltmanın anlamı
güçleştirmemesine dikkat edilir. Buna icaz-ı muhil denir. Az söz yüklü
anlamla ifadeye makbul icaz denir. Atasözleri, vecizeler, hikmetli
sözler bu gruba girer. Makbul icaz iki türdür: Hafz yoluyla icaz: Anlama
zarar vermeyecek şekilde bazı sözcükler atılır. Bu cümle çıkarılarak da
yapılabilir. Sözcük çıkarmaya icaz bi’l-harf denir. Örnek:
Bir pâreye bini âferinin
Pâpûşu atıldu Gevherî’nin
Ziya Paşa
Şair burada "papucu dama atıldı’yı "papucu atıldı" diye
kısaltmış.
İcaz, cümle çıkarılarak yapılırsa icaz bi’l cümel adını alır. Örnek:
"Ahmet ders çalışsaydı…" Burada "başarılı olacaktı" cümlesi
çıkarılmış.
Tazammum yoluyla icaz: İfadeden sözcük ve cümle atılmadan yapılan
icazdır. İki türü vardır.
İcaz bi’t-takdîr: Amaç az sözcükle anlatılırken ihatalı anlam da çıkar.
Örneğin "Ateş düştüğü yeri yakar".
İvaz bi’l-kasr: Hiçbir sözcük atılmadan anlamca zengindir. Örneğin
"Akacak kan damarda durmaz" gibi.
İDGAM
Birbirine yakın iki harfi tek yazarak vurgulu okumak. Örneğin çakal yazıp
çakkal okuma gibi.
İDİL
Eski Yunan şiirinde mitolojik, epik ve pastoral şiirlerin genel adı. Günümüzde
sevgi ve mutluluk işleyen şiir türü.
İDMAC
Sözcük anlamı sıkıştırmak. Edebiyatta sözde ve yazıda övgü içinde övgü ya da
aşagğılama içinde aşağılama yapmayı tanımlar. Övgü içinde övgü yapmaya istitbâ
adı da verilir. Örnek:
Sadrında seni eyleye Hak dâim ü bâki
Hep âlemin etdikleri şimdi bu duâdır
Nedim
Şair sadrazama dua ediyor ama bu duanın herkes tarafından yapıldığını
belirterek övgü içinde övgü yapıyor.
İFRAT
Bir sıfatı aşırı ölçüde şiddetlendirmektir. Mübalağa (abartma) sanatının bir
türüdür.
İGARE
Bir şairin şirinin bir başka şair tarafından benimsenmesi anlamındaki sirkat’ın
türü. Benimsenin şiirde bazı değişiklikler yapılır veya sadece bazı sözcükler
alınırsa sirkat, igare (nesh olarak da adlandırılır) olur. Şiirin
sözcükleri değil anlamı benimsenmişse ilmâd ya da selh adı
verilir. Örnek:
Rıza Tevfik’in 1925’te yazdığı Cüniye başlıklı şiirin ilk dörtlüğü:
O gece ne kadar güzeldi kâinat
Havvâda bir safâ cereyânı vardı
Dağlardan taşlardan taşıyordu hayat
Guyibâr-I aşkın fezeyânı vardı
Nihal Atsız’ın 1933’te yazdığı Dün Gece başlıklı şiirin ilk dörtlüğü:
Dün gece ne kadar güzeldi âlem
Göklerin şanlı bir mehtâbı vardı
Sevdânın topraktan taştığı bu dem
Günâh-I aşkın da sevabı vardı
İHAM
Anlamla ilgili edebi sanat. İki ya da daha fazla anlamı olan sözcüğün en uzak
anlamıyla kullanılması. Eğer sözcügün iki anlamının da konuyla ilisi olursa
"ilham", sözcüğün özellikle gerçekten çok mecaz anlamı kastedilirse
"kinaye" yapılmış olur. Örnek:
Sahn-ı çemende durma saalınsun sabâ ile
Azâdedir nihâl bugün berg ü bârdan
Bakî
("Fidan bugün yaprak ve bardan kurtulup serbet kaldı, artık bahçenin
ortasında rüzgarla salınsın." Bâr sözcüğü hem meyve hem yük anlamındadır.
Bâr’dan kurtulmakla ağaçlar hem meyveden hem de yükten kurtulurlar. Şair burada
bâr’ın bu iki anlamını kastederek iham yapıyor.
İHTİRA
Daha önce hiçbir şairin kullanmadığı sözcük, deyim ve üslupları tanımlar.
İHTİSAR
Bir düşüncenin az sözle anlatılmasıdır. Geniş açıklamalara, tanımlamalara
girilmeden konu yalın ve doğal bir şekilde anlatılır. Bu bakımdan icaz’a
benzer.
İKMAL
Bir cümledeki anlamı, ardından gelen cümleyle tamamlamak. Her iki cümlenin
öznesi de çoğunlukla ortaktır ve ilk cümlede yer alır. Örnek:
Merd olan kizbe tenezzül etmez
Zillet-i kizbe tahammül etmez
Nabî
İKSAR
Kusur sayılan sanatlardandır. Bir düşünceyi gereksiz şekilde uzatılan ve
tekrarlanan sözcüklerle anlatmaktır. Örneğin "Ali gitti mi?" sorusuna
karşılık "evet" ya da "hayır" yerine "Ali gitti,
gelmedi" yanıtı vermek gibi.
İKTİBAS
Anlamı güçlendirmek için söze ayet ve hadisler katılmasıyla yapılan sanat. Ayet
ve hadisler aynen kullanılabilir ya da çevirisinin bir bölümü tercih
edilebilir. Örnek:
Zalimlere bir gün dedirtir kudret-i Mevlâ
"Tallahi lekad âsereke’llahü aleyna"
Ziya Paşa
(Yusuf Suresi ayet 91: Tanrı hakkı için Allah seni bize üstün kıldı.)
İLMAM
Bir şairin, başka bir şairin şiirini biraz değiştirerek sahiplenmesi. Örnek:
Şâdî-i vuslat niçin tahammîl-i nâz eyler bana
Rind-i şâdî-düşmenim ben gam niyâz eyler bana
Nâil-î Kadîm
Tiğ-ı istisnâ çekip gamzen ne nâr eyler bana
Afet-i aşkın kazâ arz-ı niyâz eyler bana
Namık Kemal
İLTİFAT
Sözü konuyla ilgili bir başka yöne çevirme şeklindeki edebi sanat. Bir yeri,
olayı, duyguyu, düşünceyi anlatırken birden söz yine konuyla ilgili başka bir
yere, olaya, düşünceye, duyguya çevrilir.
İLTİZAM
Şiirde kafiyeyi sağlayan ya da düzyazıda "seci" olarak kullanılan
sözcükten önce gelen ve kafiye ile aynı sayıda harf içeren benzer sözcükler
kullanarak yapılan sanattır.Örnek: Merasim-i tevkîr-i tevfirinde ihmal-ü taksîr
olunmayup hıl-i fâhire ve in’âmât-ı zâhire ve ziyâfât-ı vâfire ile Zülkadiroğlu
tâifesi muğtenem oldular.
İNSİCAM
Sözün düzgün, tutarlı ve birbirine bağlanak söylenmesi. Sözcükler titizlikle
seçilir, art arda gelen cümlelerde anlamlı bir diziliş aranır.
İNŞA
Divan edebiyatında edebi sanatlarla yüklü, süslü düzyazılara verilen isim. İnşa
yazanlara "münşi" denir. Günümüzdeki anlamı kompozisyon.
İNTİHAL
Başkasına ait eserlerden parçalar alıp kendisininmiş gibi gösterme. Aşırma
veya ahz u sirkat tabirleri de aynı anlama gelir. İntihal şiirde olursa şirkat-ı
şi’r bu işi yapan da düzd-i sühan (söz hırsızı) diye anılır.
Sünbülzâde Vehbi, Sirkat-ı şi’r (şiir çalma) olayı için şu beyti söylemiştir:
Sirkat-ı şi’r edene kat’i zeban lâzımdır
Böyledir şer-i belâgatle fetâvâ-yı sühan.
İRSAL-I MESEL
Anlamla ilgili sanatlardandır. Söylenen fikri kuvvetlendirmek için araya
atasözü veya atasözü değerinde örnekler katmaya denir. İleri sürülen düşünce,
kendisiyle ortak nokta bulunmayan başka bir düşünceyle birlikte kullanılır. İrad-ı
mesel de denir. Örnekler genellikle herkes tarafından bilinen, söylenen,
kabul edilen atasözleri, vecizeler ve hikmetli sözlerden seçilir.
Örnek: Tok olanlar bilemez çektiğini aç kalanın
Sırtı pek kimseye ahvâl-i şita yaz görülür
Samî
İSTİDRAD
Uygun bir yerde konu dışında bir şey anlatmak. Konuya açıklık getirmek,
okuyucunun veya dinleyicinin istifadesini sağlamak için bu yola başvurulur. Bu
tür ara girişler "İstidrad" başlığı ile yazılır, bitiş yeri ayrıca
belirtilirdi. Sonra bu yöntem bırakıldı, başlık koymadan açıklama yapıp
"Sadede gelelim" sözüyle asıl konuya dönülmeye başlandı. Zamanımızda
istidradlar kısa olmak kaydıyla parantez veya iki çizgi arasında yapılır.
İSTİDRÂK
Anlamla ilgili sanatlardandır. Över gibi görünerek yerme ve yerer gibi
görünerek övmek.
1. Övme yoluyla yerme: Eskiler te’küdü’z-zemm bi-mâ yüşebbihü’l medh
derlerdir. Kişi övmeye benzer sözlerle, kuvvetle yerilir.
Ali Paşa’nın Girit’teki başarısızlığını dile getiren Ziya Paşa’nın
Zafernâme’sinden alınan şu beyitler bu sanatın en güzel örneklerinden.
Bârek-Allah zehî kevkebe-i âlel’al
Levhaş-Allah, aceb nusret-i feyz ü ikbâl!
Hak bu kim görmedi ağaz edeli devre elek
Böyle bir tefh ü zafer böyle şükûh ü iclâl...
Lerze saldı feleğe nâre-i "Hayyâk Allah"
Râşe verdi küre’yi gulgule-i "Ya Müteâl"
Kimseler olmadı bu feth-i mübîne mazhar
Ne Skender ne Hülâgâ ne Sezar ü Anibal.
Âferin himmetine âsaf-ı âli-kadrin,
Oldu şâyeste-I tevfik-i Cenâb-I Müteâl
Girid’I aldı geri himmet-i seyf ü kalemi
Hakkına gelmiş iken dâiye-i istiklâl
Devleti eyledi bir öyle belâdan âzâd
Yoksa pek müşkil olurdu şu zamânda ahvâl...
İhtiyar eyledi bu kışda şu müşkil seferi,
Yoksa kim etmiş idi kendisini istiskâl!
2. Yerme yoluyla övme: Eskiler te’kîdü’l-medh bi-mâ yüşebbıhü’z-zemm
derlerdi. Kişi yermeye benzer sözlerle kuvvetle övülür. Örnek:
Dehrde anlamayup bilmediği varsa meğer
Tama’u buğz u nifak u hased u gadr u sitem
Nabî
İSTİFHAM
Anlamla ilgili sanatlardandır. Cevap alma gayesi gütmeksizin art arda sorulan
sorularla yapılır. Sevgi, nefret, teessür, üzüntü, öfke, kin, kıskançlık,
ümitsizlik, acz, şaşkınlık, hayret ve hayranlık gibi heyecan verici duygular bu
yolla ifade edilir. Şair duyguya bağlı olarak kendi kendisine, herkese veya her
şeye soru yöneltebilir. Düşünce ve kavram üzerine dikkati çekmek için bu sanata
başvurulur. Aşırı heyecan ve gerilim istifham’ı alelâde soru
cümlelerinden ayrılır. Örnek:
Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allah’ım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
Cahit Sıtkı Tarancı
İSTİHDAM
Anlamla ilgili sanatlardandır. İki anlamı olan bir kelimeyi, bu iki anlama
gelecek şekilde kullanmak. Birinde gerçek, diğerinde mecazlı anlam kasdedilir.
Örnek:
Bahar erdi açıldı sevdiğim hem fasl-ı dey hem gül
Bir sahn-i gülistandan biri fasl-ı gülistanda.
Muallim Naci
Bu beyitte açıldı fiili birinci mısrada fasl-ı dey (kış mevsimi)nin
uzaklaşması, sona ermesi; ikinci mısrada ise, çiçeğin açılması anlamına
geliyor.
İSTİHLAF
Türkçedeki sesli harfleri bazı durumlarda uzatmak. Örnek:
Verseydi âh-ı mecnûn feryadumun sedâsın
Kuş mı karâr iderdi bâşımdaki yuvâda
Fuzûlî
"başındaki" ve "yuvadaki" kelimelerinde "a"lar
uzun okunur.
İŞTİKRAR
Sözle ilgili sanatlardandır. Aynı kökten türeyen veya aynı köke bağlı harflerin
benzerliğinden dolayı aynı kökten türemiş gibi görünen seslerin birarada
kullanılmasına denir. Örnek:
Kılmagıl muhkem gönül dünyaya akd-i irtibât
Sen bir avâre müsafirsen bu vîrân ribât
Fuzûlî
Ribât ve irtibât aynı kökten gelir.
ÎTİLÂF
Uygunluk. Kelimenin anlamla uygunluğu, kelimelerin vezinle uygunluğu,
kelimelerin diğer kelimelerle uygunluğu, anlamının vezinle uygunluğu ve anlamın
anlamla uygunluğu.
İTNAB
Sözü, gerektiğinden fazla kelime veya cümle ile uzatma. İcaz’ın karşıtı. İkiye
ayrılır:
1. İtnab-ı makbul: Makbul sayılan söz katmadır. Bu çeşitte anlam
pekiştirilir, anlatılacak şey abartılır, kastedilen husus fazla tasvir edilir
ve üçü birden sağlanır. Örnek:
"Yalıların en tabii ve en lüzumlu gezinti vasıtası sandallar! Sade
yalıların mı? Boğaziçi’nde herkesin her an, en çok, onlar işine yarıyor.
Mehtapla gezginci, sâzende köşkü onlar, saz dinleyicilerin mevkibi onlar,
yerine göre madrabazların balık deposu onlar, sebze dükkanı, dondurmacı
dükkanı, onlar; yörük manav sergisi onlar, tatlı su damacanalarının ambarı
onlar, hasta sedyesi onlar..."
Ruşen Eşref Ünaydın
2. İtnâb-ı mümel: Makbul sayılmayan söz katmadır. İtnab-ı mühil de
denir. Haşv-ı kabih’ler ve tekrarlar makbul sayılmayan söz katmanlarıdır.
Örnek:
Duâ ile sözü hatmedelim, zîrâ hakikatte
Sözün gevher olursa yeğdir itnâbından îcâze
Nef’î
KALB
Sözle ilgili sanatlardandır. Arap harflerine göre bir kelimenin harflerinin
yerleri değiştirilerek yapılır. Cinas sanatının bir çeşididir. Cinas-ı kalb,
tecnis-i kalb ve maklûb adlarıyla da bilinir. İkiye ayrılır:
1. Kalb-i kül: Tersinden okunduğu zaman da anlamlı olan kelime çıkan
sanattır. Buna kalb-i muntazam veya aks-i müfred de denir. Örnek:
Mûr gibi emrine kılmış itâat halk-ı Rûm
Râm olupdur nitekim Mûsâ’ya ey şeh şihr-i mâr
Sururî Kadim
Mûr: Karınca, Rûm: Anadolu, Râm: İtaat etme, Mâr: Yılan anlamına gelir.
2. Kalb-i ba’z: Bir kelimenin harfleri değiştirilerek kelime yazma
sanatıdır. Buna maklûb muavvec de denir. Örnek:
Tahlîsine yok mu duâcı
Câniler içinde kaldı Nâcî
Muallim Naci
Câni: Katil, Nâci: Şairin adı.
KARAVELLİ
Asıl hikaye arasına katılan küçük, müstakil hikayeler. Hikayelerin içinde
manzum parça bulunmaz. İbret verici veya güldürücü niteliktedirler. Genellikle
uzun hikayelerin anlatıldığı toplantılarda zaman zaman dikkatleri başka noktaya
çevirmek ve sahneyi değiştirmek için söylenirler.
KAT’
Anlamla ilgili sanatlardandır. Susmanın söylemekten etkili olacağı yerde sözü
kesmeye denir. Heyecanın doruğa ulaştığı noktada bu yola başvurulur. Genellikle
nesirde kullanılan bir sanattır. Örnek:
Bu dağın çilesi dolmaz,
Bu dağın çilesi solmaz,
Bu dağ bir...
Sus şair,
Hepsini demek olmaz!
Halide Nusret Zorlutuna
KATAR
Halk edebiyatında alt alta sıralanan dörtlüklerin hepsine birden katar denir.
KAYABAŞI
Halk edebiyatımızda bir koşma türü. Özel ezgiyle okunur. Türkülerin ezgilerine
göre bölümlenmesinde usulsüz okunan türküler bölümüne girer. Konuları kır ve
köy hayatıyla ilgilidir. Çobantürküsü olarak da bilinir.
KELAM-I KİBAR
Ulu söz demektir. Velilerin, büyük kişilerin, ahlakçıların özlü sözlerini
tanımlamak için kullanılır.
KEREM HAVALARI
Saz, bağlama, bozuk düzenler eşliğinde özel bir ezgiyle söylenen türkülerdir.
Adını öykü kahramanı Kerem’den aldığı sanılıyor. Akıcılığından dolayı çok
tutulan bir üsluptur. Anadolu’nun hemen bütün bölgelerinde söylenir. Kerem,
yanık Kerem, kesik Kerem, kandilli Kerem gibi bölümlere ayrılır.
KESİK
Halk edebiyatımızda hece sayısı 7 ve 8 olan şiirlerin genel adı.
LÂEDRİ
Arapça sözcük anlamı "bilmiyorum" demek. Yazarı bilinmeyen eserler
için kullanılır.
LEBDEĞMEZ
İçinde "dudak sessiz harfleri" (yani b, f, m, p, v) diye tanımlanan
harfler bulunmayan sözcüklerle yazılmış şiirlerdir. "Dudakdeğmez" adı
da verilir. Divan edebiyatında az başvurulan bir yöntemdir. Asıl halk
edebiyatımızda kullanılır. Bu türde şiirler söylemek bir ustalık işareti
sayılır. Örnek:
Tarik-i aşka gir ehl-i Hüdâ ol
Gönül gel layık-i her itilâ ol
Dilersen dehrde âzâde serlik
Gurur-i câhı terk eyle gedâ ol
Cidâl-i kîl ukale yok nihâyet
Ricalû’llah ile hâl-âşina ol
Çekil izzetle uzlet gûşesine
Azîz ol derd-î şöhretten cûda ol
Dokunmaz leb lebe Remzi okurken
Dehân-i dil-bere nükte nümâ ol
Ahmet Remzi Dede
(Sadece son beyitte dudak sessiz harfleri var)
LİRİK ŞİİR
Din, doğa, aşk, özlem, gurbet, vatan, ölüm gibi konularda kişisel
duygulanımların dile getirildiği, çoşkulu bir anlatımın kullanıldığı
şiirlerdir. Eski Yunan edebiyatında şairler şiirlerini genellikle lir eşliğinde
söylediği için isim buradan kaynaklanır. Türk edebiyatında bir dönem bir tür
telli saz olan rebab ile şiir söylendiği için lirik şiire "rebabi"
denildi. Divan edebiyatında gazel, murabba, şarkı, halk edebiyatımızda koşma ve
semailer lirik şiire örnek verilebilir.
MAKLUB
Harfleri tersten sıralandığında yine aynı sözcük çıkan sözcükler. Örneğin mum,
bab, aba gibi.
MAZMUN
Bir dizenin bir ifadenin taşıdığı ve onlardan herkesin anladığı gerçek ya da
mecaz anlama, asıl anlamı yanında taşıyan bir isme, bir atasözüne, âyete,
hâdise, olaya, bir şeyi onun özelliklerini çağrıştıracak sözcük ya da sözcük
gruplarının veya dizelerin içine yerleştirmeye mazmun denir. Örnek:
Çıhma yârim giceler ağyar te’nından sakın
Sen meh-i evc-i melâhatsin bu noksândır sana
Fuzulî
(Sevgilim, gece yarıları dışarı çıkma, yabancıların ayıplarından sakın. Sen
güzellik göğünün en yüksek yerindeki dolunaysın, gece çıkmak sana yakışmaz,
kusur sayılır.)
Fuzuli’nin bu beytinde sevgili, güzelliğin doruğundaki aya benzetiliyor. Ayın
en güzel hali dolunaydır. Dolunay güneşin batmasından önce doğar. Dolunayın
gece yarısı çıkması ay tutulmasıyla olabilir. Ay tutulduğunda noksandır,
kusurludur, güzelliğini kaybeder. Fuzulî, bu beytinde "noksan" ve
"ta’n" sözcükleriyle bir ay tutulması mazmunu yapıyor.
MEKTUP
Birbirinden uzakta bulunanların haberleşmesini sağlayan bir yazı türü. En eski
haberleşme araçlarından biri. Sözcük anlamı Arapça "yazılmış şey."
Farsçası name, eski Türk dillerindeki karşılığı bitig, betik
ya da bittidir. Tarihte rol oynamış ünlü kişilerin, yazar, bilimadamı ve
sanatçıların mektuplarıyla birlikte bir edebi eserler türü olarak kimi zaman
ele alınmıştır. Sadece mektuplardan oluşan kitaplar da vardır.
MELHAME
Divan edebiyatında gelecek olayları anlatan nazım ya da nesir eserlerin ortak
adı.
MENKUT
Divan edebiyatında sözcüklerinin tümü noktalı harflerden oluşan şiirler.
MENSURE (Mensur şiir)
Duygu, düşünce, yaşam ya da hayalleri şiir inceliğinde anlatan düzyazı türü. İç
uyuma önem verildiği için dilbilgisi kurallarına uygunluk aranmaz. 19. Yüzyılda
Fransız edebiyatında ilk örnekleri görüldü. Şinasi’nin Fransız edebiyatından
yaptığı şiir tercümeleri edebiyatımızdaki ilk örneğidir.
MESEL
Atasözleri, öğretici, ahlaki özellikleri bulunan küçük hikayelerdir.
MEŞTÜR
Divan edebiyatında dört cüzlü (yani 4 mefâ’ilün 4 müstef’ilün) ile yazılmış
vezinleri ikişer cüze indirerek yazılmış şiirlerdir.
MONOGRAFİ
Bir kişi ya da bir konu ile ilgili özel bir görüşle yazılmış incelemeler. Ele
alınan konu ya da kişiyi her yönüyle açıklamaya çalışır.
MONOLOG
Tek kişinin konuşması, tiyatro oyunlarında kahramanlardan birinin sahnede kendi
kendine yaptığı uzun konuşmaların tamamı. Tek kişinin oynaması için yazılmış
komedilere de monolog adı verilir.
MUAMMA
Başta Esmâ’yı Hüsnâ (Allah’ın doksan dokuz güzel ismi) olmak üzere
konusu insan ismi olan manzum bilmeceler. Kelime "gizli, örtülü,
anlaşılması güç veya işaret remiz yoluyla söylenmiş söz" anlamlarına
gelir. Muammalar lügazlardan farklıdır. Muammalar Allah’ın isimlerinden biri
veya insan ismi için düzenlenirken lügazlar her şey hakkında düzenlenirler.
Yalnız muammaların bazen lügaz, hatta âşık edebiyatında bir çeşit bilmece (âşkı
-muamma) karşılığı olarak da kullanıldığı görülür. Muamma alanında en çok eser
veren şairimiz Emri (Edirneli Emrullah Çelebi) olmuştur. Muammanın
düzenlenmesinde ebced hesabı kullanılır. Örnek:
Bende yok sab-ü sükun sende vefadan zerre
İki yoktan ne çıkar fikr edelim bir kerre
Nâbi
MUAŞŞER
Onar mısralık bendlerle kurulan musammatlar. Divan edebiyatı nazım şeklidir.
MUCEM
Arap alfabesindeki noktalı harfler. Alfabetik olarak düzenlenmiş sözlük, hâl
tercümesi, ansiklopediler böyle adlandırılır. Mucem tarih, ebced hesabı ile
sadece noktalı harflerin hesap edilmesine dayanılarak düşülen tarihlerdir.
MUHAMMES
Beş mısralık bendlerden oluşan divan edebiyatı nazım şekli. Kelime
"beşlik" anlamındadır. En az 4, en çok 8 bend arasında yazılmıştır.
MUKABELE
Aralarında tezat ve karşıtlık bulunan kelime, tamlama ve sözleri birarada
kullanmak. Örnek:
Safa-yı aşkın dide gamınla pürnem
Bir evde ayş u şâdî bir evde ye’s ü mâtem
(Safa ile gam, ayş u şâdi ile ye’s u mâtem arasında karşıtlık bulunmasına
rağmen birarada kullanılmıştır.)
MUKATTA
Arap alfabesinde kendisinden sonra gelen harfle bitişmeyen harfler (elif, dal,
zel, rı, ze, vav) kullanılarak söylenen söz.
MUKTEZA-YI HÂL
Uslûpta zamana, yere, duruma ve hitâp edilen kişilere göre dili ayarlama, sözün
söylendiği yerin, zamanın gerçek ve gereklerine uygun olması. Mukteza-yı
makam, itibar-ı münasib sözleri de aynı anlamda kullanılır.
MURAFAKAT
Üslûbun, ele alınan konuya göre düzenlenmesi, dile getirilen düşünce, duygu ve
hayallare uygun düşmesine, üslûp ile içerik arasında bir ilişki kurulması.
Anlatılan konuya uygun kelime, kelime grubu ve isimler seçilir.
MURASSA
Nesirde iki ibarenin, nazımda ise iki mısranın kelimelerinin sayıca denk,
karşılıklarıyla vezin ve kafiye bakımından birlik olması. Örnek:
Şâh melekût arş-pâye
Mâh-ı ceberût perş-sâye
Şeyh Gâlib
MUSARRA
Mısraları birbiri ile kafiyeli olan beyitler. Beyt-i musarra, gazellerin ilk
beyitleri (matla’) musarra’dır. Her mısrası aynı kafiyede olan şiirlere de
musarra denir. (Musarra tuyuğ gibi) Bu şekilde düzenlenen şiirlerin bir başka
adı müselseldir.
MUTABAKAT
Anlatım içinde kullanılan kelime ve deyimlerin içeriğe uygun seçilmesi. Karşıtı
mübayenet’tir (aykırılık, zıtlık).
MUVAFAKAT
Kelimenin anlamla, kelimenin vezinle, kelimenin kelimeyle, anlamın vezinle,
anlamın anlamla uygunluğu.
MUVAZENE
Nesirde seci, nazımda kafiye yerindeki sözcüğü yalnız vezin bakımından eşit
olması. Örnek:
Münderic nüsha-i zâtında kemâlat-i vücûd
Mündemic tıynet-i pâkinde havass-i icâd
Nâdî
(Münderic ve mündemic kelimeleri arasında muvazene vardır.)
MÜLEMMA
Bir şiirin bazı mısraları, bölümleri veya bir mısranın bazı sözcüklerin değişik
dillerde yazılması. Divan edebiyatında Arapça, Farsça, Yunanca’nın Türkçe ile
birlikte kullanıldığı şiirler yazılmıştır. Tanzimat’tdan sonra bu dillere
Fransızca da eklenmiştir. Örnek:
Eyyüha’r-rağibûne fi’l-evkat!
Edrikûhâ fe-mâ madâ kad fât.
Fevt-i fursat me-kün çü vakt-i safâst,
Ki besî hestder-cihân âfât.
İrdi bir dem ki behcetinden anın
Sekiz Uçmâğ’a döndü Altı Cihât.
İş ke-mâ âşe âşikun va’lem!
Tâvet in-nefsü tâbet il-evkat.
MÜNAKKAHİYET
Gereksiz sözlerden arındırılmış özlü ifade, konuyu gerektiği kadar işleme;
anlamlı sözcükler arasında eşitlik bulunması.
MÜNŞEÂT
Mensur yazı veya mektupların bir araya getirdiği dergiler. Divan edebiyatında
edebi değeri olan yazılar bir defterde toplanır ve meraklıları okurdu.
Münşeatlardaki nesirlerde konu birliği aranmaz. Bu eserlerde çeşitli tarih
belgeleri yanında edebi metinler ve özel mektupların biraraya getirildiği
görülür. Münşeât-ı Feridun Bey, Nergisi ve Veysi’nin münşeatları ünlüdür. Son
münşeât örnekleri arasında Münşeât-ı Akif Paşa önemlidir.
MÜNŞÎ
Sanatlı düzyazı yazan kişiler. Münşilerin yazılarını toplayan dergiler
münşeat’tır.
MÜNTEHABÂT
Seçilmiş şeyler. Çokluk aynı türde kaleme alınmış, bir veya daha fazla
yazarlara ait yazılar arasından yapılan seçmelerle meydana getirilmiş eser;
seçmeler, antoloji.
MÜSTEŞRİK
Doğulu milletlerin tarih, din, dil, edebiyat ve kültürlerini araştırıp
inceleyen Batılı bilginler. Şarkiyatçı, oryantalist, doğubilimci kelimeleri de
aynı anlamda kullanılır.
MÜŞAARE
Karşılıklı şiir söyleme. Edebiyat araştırmacıları müşaareyi üçe ayırır:
1. Bir divan şairinin manzum eserine diğer bir şairin aynı vezin ve kafiyede
nazire yazması.
2. Âşıklar arasında karşılıklı şiir söyleme. Bir âşığın okuduğu beyit veya
kıtaya diğer bir şair aynı vezin ve kafiyede şiir söyleyerek cevap verir.
3. Edebiyat meraklılarının şiir okumaları, herhangi bir mazmunu ihtiva eden
beyitler okunur veya birinin okuduğu beyte karşılık onun son kelimesiyle
başlayan bir beyti başkası okur.
MÜŞAKELE
Birden fazla anlamı olan sözcüklerin art arda gelecek şekilde, iki anlamı ile
kullanılması, birinin söylediği bir sözü bir başkasının değişik anlama gelmek
üzere tekrarlaması. Karşılıklı konuşan iki kişiden birinin gerçek veya mecazi
anlamda söylediği bir sözü, diğeri başka bir düşünceye yanıt olacak şekilde
tekrarlar. Birinci anlamı gerçek olursa çoklukla ikinci kullanıştaki anlamı
mecazidir. Örnek:
"Tezer
Yine mi kanmıyorsunuz sözüme
Ne için bakmıyorsunuz yüzüme
Beni bir kere okşasanız ne çıkar?
Melik
Sen çıkarsın... Demek ki fitne çıkar!"
Abdülhak Hâmid Tarhan
MÜTAKARRİN
Kafiyeleri birbirinin peşinden gelen ve iki kafiyeli olan şiir. Örnek:
Hangi âkıl der ki ancak râh-i gülşenden geçin
Bir de gafiller şu nâilgâh-i şîvenden geçin
Muallim Naci
MÜTEKERRİR
Murabba, muhammes, müseddes gibi nazım şekillerinde bendlerin sonlarında
tekrarlanan mısra veya beyitler.
MÜTELEVVİN
Divan edebiyatında bir beytin okunuşu sırasında küçük bir değişiklikle veznin
bir başka vezne çevrilmesi.
MÜZDEVİC
Murabba, muhammes, müreddes benzeri nazım şekillerinde bendlerin sonundaki
mısraların birinci bend ile kafiyeli olması.
NAKARAT
Şiirlerde bendlerin sonunda tekrarlanan mısra veya mısralar. Bu bölüm, anlam
bakımından her bendi şiirin ana duygusuna bağlar. Şiirin, nakarat bölümlerinde
ifade olunan duygu ve düşünce etrafında gelişmesini sağlar. Nakarat, halk
şiirinde bağlama veya kavuştak diye bilinir. Sözlü musiki eserlerinde aynı söz
ve ezgi ile tekrar edilen bölüm de nakarattır.
NÂME
Mektup, kitap, risâle, ferman gibi anlamlar taşıyan Farsça bir kelime. Eskiden
kitap türü olarak çok kullanılmıştır. Kıyafetnâme, kâbnâme, Hamzanâme gibi.
Resmi nitelikteki kağıt ve mektuplar da nâme diye bilinirdi.
NÂT
Hazreti Muhammed’i övmek için yazılan şiirler.
NAZIM
Dizelerden oluşan vezinli ve kafiyeli anlatım şekli. Kelime, "dizmek,
ipliğe inci dizmek" anlamlarını taşır. Nazımda sadece anlam değil,
seslerin musikisi de önemlidir. Akılda kolay kaldığı için ezberlenmesi istenen
bilgilerin çoğu bu yolla ifade edilir. En küçük birim dizedir (mısra). Ayrıca
beyit, kıta, bend gibi nazım birimleri de vardır. Şiirler de nazım şeklinde
yazılır, ancak her nazım, şiir değildir.
NAZİRE
Bir şairin şiirine başka bir şair tarafından aynı şekil, vezin, kafiye ve
redifle yazılan şiir. Divan edebiyatı nazım türüdür. Kelime Arapça "eş,
değer" anlamlarındaki nazir’den gelir. Nazire yazma, tanzir, tanzir etme
diye anılır. Nazire geleneği Türk edebiyatına İran edebiyatından geçmiştir.
İranlı şairler nazireye cevâb adını verirler. Alay ve şaka yollu yazılmış
nazirelere tezhil veya hezl denir. Örnek:
Fuzûlî’nin gazeli
Hayret ey büt sûretin gördükte lâl eyler meni
Sûret-i hâlim gören sûret hayâl eyler meni
Mihr salmazsın mana rahm eylemezsin munca kim
Sâye tek sevdâ-yı zülfün pây-mâl eyler meni
Za’fı tâli mân-i tevfik olur her nice kim
İltifâtın ârzû-mend-i visâl eyler meni
Men gedâ şahâ yâr olmak yok ammâ neyleyem
Ârzû ser-geşte-i fikr-i muhâl eyler meni
Tir-i gamzen atma kim bağrım deler kanım döker
Akd-i zülfün açma kim âşüfte-hâl eyler meni
Dehr vakf etmiş meni nev-res civanlar aşkına
Her yeten meh-veş esîr-i hatt u hâl eyler meni
Ey Fuzûlî kılmazsam terk-i tarîk-i aşk kim
Bu fazilet dâhil-i ehl-i kemâl eyler meni
Fuzûlî
Nedim’in Fuzuli’nin bu gazeline yazdığı nazire:
Bûs-ı la’lin şöyle sîr-âb-ı zulâl eyler beni
Kim gören âb-ı hâyât içmiş hayâl eyler beni
Şâire söz bulmağa minnet yok amma neyleyim
Âh kim hâyret seni gördükçe lâl eyler beni
Sevdiğim câm-ı meye hâcet nedir la’l-i lebin
Bir şeker handeyle mest-i bî mecât eyler beni
Bağda zülf ü ruhun andıkça bu kimdür deyü
Sünbül ü gül birbirinden sûal eyler beni
Nükhet-î zülfünle geldikçe nesîm-i nev-bâhar
Turra-i sünbül-sıfat âşüfte-hâl eyler beni
Nâ-tüvânım şöyle çeşmin hasetinden kim gehî
Sâye-i müjgân-ı âhü pây-mâl eyler beni
Gerdişin gördükçe sâkî-mülâyım meşrebin
Arzû ser-geşte-i fikr-i muhâl eyler beni
Hasret-i çeşminle ben hâk-i siyâh olsam dahi
Baht âhir sürme-i çeşm-i gazâl eyler beni
Güldürür ya ağlatır ya lütf eder yâhud itâb
Hâsılı neylerse ol ruhsâr-ı âl eyler beni
Arz-ı hâlim çok efendim hak-i pây devlete
Lütfun ammâ bî-niyâz-ı arz-ı hâl eyler beni
Ben kulun lâyık değildir aslına ammâ yine
İltifâtın ârzü mend-i visâl eyler beni
Gûyyâ bilmez efendim bende-i dîrinesin
Kim Nedîmâ bu mudur deyü suâl eyler beni
Nedîm
NESİR
Duygu, düşünce ve hayallerin dilgilgisi kurallarına uygun cümleler içinde
anlatılması şeklindeki edebi eser. Edebiyatın iki anlatım yolundan biridir.
Diğeri nazımdır. Nesirde aklın kontrolü altında duygu, düşünce ve hayallere yer
verilir. Nazımdan daha geç doğmuştur. Düşüncelerin fadesi için nazımdan çok
daha zengin imkanlara sahiptir. Hikaye, roman, tiyatro, masal, hatırat, makale,
sohbet, deneme, gezi yazısı, biyografi gibi edebiyat türlerinde hep nesir
kullanılır. Nesrin en küçük birimi tek başına bir anlam ifade eden cümledir.
Nesir, kullanılan üslûba göre sade nesir, orta nesir ve süslü nesir olmak üzere
çeşitlere ayrılır.
NİDA
Divan edebiyatımızda bir sanat türü. Şairin korku, sevinç, şaşkınlık, acı,
ızdırap, öfke gibi pekiştirilmiş, duygu ve düşüncelerini okuyucuya
hissettirebilecek şekilde işlemesi. Çokluk "ey!, hey!, vay!" gibi
ünlemlerle seslenilir. Tekrîr ve teşhis sanatlarıyla birlikte kullanılır.
Örnek:
Ey mi’delerin zehr-i tekazası önünde
Her zilleti bel’eyleyen efvâf kadide;
Ey fazl-ı tabiatle en âmâde ve mün’im
Bir fıtrata makrûn iken aç, âtıl ve âkim
Her ni’meti, her fazlı, hep esbâb-ı rehâyı
Gökten dilenen züll-ı tevekkül ki...
Mürâyî
OTOBİYOGRAFİ
Bir kimsenin kendi hayatını yazdığı eser. Biçim ve içeriğiyle bir edebi değer
taşımalıdır.
OTOGRAF
Yazarın kendi el yazısı. Eskiden hatt-ı dest (el yazısı) deyimi kullanılırdı.
OTTOVA RİMA
Sekiz mısralı bir nazım şekli. Önce İtalyan edebiyatında kullanılmış, sonra
Fransız edebiyatında, buradan da Türk edebiyatına geçmiştir. Batı edebiyatında
kafiye şeması, abababcc’dir. Bu şema bizde değişikliğe uğrayarak ababcccb
şeklini almıştır. Aabbccdc şekli de görülür. Bu nazım şekli lirik tür için
elverişlidir. Ottova Rima’yı edebiyatımızda daha çok Abdülhak Hamid
kullanmıştır. Örnek:
(MAKBER’den)
Bu makberdir o bâba makdem,
Bilmem ne duyar girince, adem?
Sûzişlerimin budur esâsı
Hep şüphelerin bu en fenâsı
Benlik acebâ kalır mı ol dem?
Sönmüş erimekte o nûr-i dîdem.
Ben gözler idim bu hâli ey yâr
Senden daha çok zaman akdem...
Abdülhak Hâmid
OZAN
Kopuzla türkü söyleyen en eski Türk şairleri. Osmanlı döneminde halkı şairleri
için kullanılırdı. Âşık sözünün karşılığı olduğu gibi meddah anlamını da
taşıyordu. Ozanların toplumda önemli yerleri vardı. Beylerin huzurunda, dini
törenlerde, elindeki kopuzunu çalarak kahramanlık destanları okurlar, halk
arasında kıssa söylerlerdi. Memluk ordusunun mızıka takımında ozan denilen
çalgıcılar olduğu tarihi kaynaklarda yazar. Selçuklular’da da benzer durum
görülür.
ÖNSÖZ
Eserin niçin ve ne amaçla yazıldığını belirtmek için kitabın başına eklenen
yazı. Bu bölümde yazar ya kitabın özetini verir veya hangi nedenle yazdığını
açıklar. Eskiden, "sebeb-i telif-i kitab" (Kitabın yazılışının
sebebi) sözü kullanılırdı. Tanzimat’tan sonra edebiyatçılar, mukaddeme başlığı
altında yazdıkları önsözlerde edebiyat anlayışlarını belirleyici açıklamalar
yaptı. Namık Kemal’in Celaleddin Harzemşah, Recaizade Mahmud Ekrem’in Zemzeme,
Abdülhak Hamid Tarhan’ın Makber mukaddemeleri bunlardandır.
PARAGRAF
Bir fikrin işlendiği yazı bölümü. Bir veya birkaç cümleden meydana gelebilir.
Satırbaşı yapılmış her bölüm bir paragraftır.
PASTORAL
Çoban ve kır hayatını, köylerdeki yaşayış şeklini anlatan şiir. Grekler’in
bukolik dedikleri bu türü Edebiyat-ı Cedide’ciler eş’ar-ırâiyâne (Çoban
şiirleri) diye adlandırmışlardır. Pastoral şiir, süsten, kelime oyunlarından,
yapmacılıktan uzak sade bir dille yazılır. Eski Yunan edebiyatında Theokrites
ile Latin edebiyatında Vergillius, pastoral şiirin ilk ve en güzel örneklerini
verdi.
PELTEKNÂME
Kekeleme şiiri. Lisan-i pepeği adı da verilir. Halk edebiyatı nazım
şeklidir. Âşık, kelimelerin ilk hecelerini, bazen de kelimelerin çoğunluğunu
kekeleyerek söyler. Bu tekrarlar ölçüye dahildir. Örnek:
Bu bu bugün gö gö gördüm yü yü yüzün dilberâ
Ba ba baktım gö gö gönlüm oluptur ziyaâ
Di di dilim pe pe peltek sö sö söyler zebanımı
Ne ne ne derse de de desin dimesin tek sana
Abdi İmam
PLOT
Roman, hikaye, tiyatro gibi eserlerde, baştan sona devam eden hareketlerin
yapısı. Bir bakıma eserin planıdır. Kahramanların ve olayların meydana
getirdiği devamlılığı ifade eder. İkinci, üçüncü derecedeki kişi ve olaylar,
görünüp kaybolan bir başka zaman, mekan ve olayla ortaya çıkan kişiler,
duygusal davranışlar plotu tamamlar ve zenginleştirir. Plot, yapısına göre
çeşitlere ayrılır. Bazı plotlar trajik olayları, bazıları komedi, masal ve
hiciv gibi konuları göstermek için kurulur. Eser, bu plota göre kimlik kazanır.
POETİKA
Şiir üzerine düşüncelerin ve teorilerin bütünü. Bu kelime eskiden Fransızca’da
yalnız şiirin değil, güzel sanatların teorisini güzelliğin feslefesini, bir
bakıma estetiği ifade ederken, bugün şiir sanatı anlamına gelen bir terim
olmuştur. Batı dillerinde poetika konusuna giren birçok eser var. Türkçe’de
ise, bazı şiirlerin ve grupların bildiri niteliğindeki, genellikle savunmaya
dayalı birkaç önsözü görülür. Necip Fazıl Kısakürek’in de bir Poetika’sı var.
PROZODİ
Kelimelerin taşıdıkları seslerin değerlerine ve hecelerin taşıması gereken
seslere göre söylenmesi. Tonlamaya, hecelerin vuruşuna kelimelerin uzunluk ve
kısalıklarına dikkat edilerek söylenir.
RAKTA
Arap harflerine göre bir harfi noktalı, bir harfi noktasız kelimeleri
kullanarak şiir yazma.
REKÂKET
Kelime veya cümlelerin düzensiz sıralanmasından ileri gelen okumayı
zorlaştırıcı durum. Divan edebiyatında yazıda kusur sayılırdı.
RİKKAT
Anlatımda söylenişleri kulakta ince, hafif, hoş etki bırakan sözcüklerin
kullanılması. Sanatçı sevgi, şefkat, muhabbet, güzellik gibi konuları
anlatırkenn sözcükleri de uygun düşecek şekilde ince sesle kurulanlardan seçer.
Bu sözcükler kelimâ-ı rahika, taşıdıkları özellik de rikkatdiye
adlandırılır.
RİSALE
Küçük kitap, broşür. İlim veya sanata dair yazılar. Önceleri çokluk dini
konuları ele alan küçük hacimli kitaplar bu adla anılırlardı.
RİTM
Şiirde, hecelerdeki vurgu, uzunluk, kısalık, kalınlık, incelik, yükseklik gibi
ses özelliklerinin ve duraklarının düzenli bir şekilde tekrarlanmasından doğan
uyum.
RONDELET
Yedi mısralı ek bendden meydana gelen Fransız nazım şekli.
RÜCÛ
Divan edebiyatı sanatlarından. Bir düşünceyi daha güçlü hale getirmek için,
söylenen sözden vazgeçer gibi davranılır. Espri, üzüntü, sevinç, dehşet, hayret
durumlarında ifadeyi daha güçlü ve canlı kılmak için kullanılır. Vazgeçme döngü
halinde de yapılabilir. Örnek:
Eder isyanıma gönlümde nedâmegalebe
Neyleyeyim yüz bulamam ye’s ile afvime talebe
Ne dedim? Tövbeler olsun, bu dafi’i şerdir
Benim özrüm günehimden iki kat beterdir
Nûr-i rahmet niye güldürmeye rûy-i siyehim
Tanrı’nın mağfiretinden de büyük mü günehim?
Şinasi
SADR
Bir beyitte birinci mısranın ilk parçası ile nesirde cümlenin ilk parçası.
SAGU
İslamiyet öncesi Türk edebiyatında ölen kimselerin arkasından söylenen şiirler.
Sevilen, sayılan özellikle gösterdiği kahramanlıklarla tanınmış kimselerin
ölümü üzerine ozanlar tarafından, yuğ adı verilen cenaze törenlerinde
okunur, ölen kişinin yiğitliği, iyiliği, cömertliği, faziletleri dile
getirilirdi.
SAKİNAME
Sakiye (içki sunana) seslenmek yoluyla içkiyi (çokluk şarabı) ve içki
meclislerini, adetlerini, içkiyle alakalı bütün düşünce, duygu ve kavramı bazan
tasavvufi, bazan da dünyevi işleyen şiirler. Mesnevi şeklinde yazılır. Terkib-i
bend, terc-i bend veya kaside şeklinde de görülür.
SALİYE
Divan edebiyatımızda yeni yılı kutlamak için yazılan şiirler. Bu şiirlerde
daima girilen yılın tarihini tespit eden bir beyit de bulunur.
SARMA KAFİYE
Dört mısralık bendlerle kurulan nazım şekli. Her dörtlükte birinci ile
dördüncü, ikinci ile üçüncü mısralar kendi aralarında kafiyelidir. Kafiye
şeması şöyledir: Abba, cddc, effe. Örnek:
Rûhumu bu çarmıha kendi ellerimle gerdim:
Bir nebi ızdırabı kaynıyor her yerimde.
Ölüm, siyah bir tütsü yakıyor gözlerimde
Aldığım her nefesi son nefes gibi verdim!
Yusuf Ziya Ortaç
SATRANÇ
Saz şairleri tarafından aruzun müfte’ilün müfte’ilün müfte’ilün kalıbıyla ve
musammat gazel şeklinde yazılan şiirler. Musammat beyitlerden oluştuğu için,
her mısra kafiyeli iki eşit parçaya bölünür. Bu parçalar alt alta yazıldıklarında
dörtlüklerden meydana gelen yeni bir şekil ortaya çıkar. Bu şeklin kafiye
şeması şöyledir: abab cccb dddb... Örnek:
Sevdi gönül bir püsteri / Sanatı terzi güzeli
Hüsnünü bir muhtasarı / Şerh ederek söylemeli
Matlanın fâikını / Sohbetinin lâyıkını
Ben gibi bir âşıkını / Eylemiş aşkıyle deli
Düştü gönül çâresine / Kaşlarının karesine
Çehre-i menâresine / Yandı derûnum göreli
Vardı ellerim eline / Tutuldu dilim diline
Kâkülünün bir teline / Bağladı bu cân ü dili
Emrahî
SAYA
Aşık edebiyatında nesir. Mensur karşılığı olarak da sayalı kullanılır. Secili (müsecca)
nesre ise ayaklı saya adı verilir.
SEBK-İ HİNDÎ
Divan edebiyatında kullanılan bir üslup. Terim, "Hint tarzı, Hint
üslûbu" anlamına gelir. Türk edebiyatına XVII. İran şairlerinin etkisiyle
girdi. Bu nedenle sebk-i İsfahâni diye de bilinir. İran edebiyatına ise
Hindistan’dan geçmiştir.
SECİ
Cümlelerin veya bir cümle içinde birden çok kelimenin sonlarındaki ses
benzerliği. Nesirde kullanılan bir çeşit kafiyedir. Secili nesre müsecca adı
verilir. Edebiyatımıza Arap edebiyatından geçmiştir.
SEHL-İ MÜMTENİ
Söylenmesi kolay görülen ama benzeri yapılmak istendiğinde güçlüğü ortaya çıkan
söz. Bu tür sözler sade ve derin anlamlıdırlar. En güzel örneklerini Yunus
Emre, Süleyman Çelebi, Mehmed Akif Ersoy vermişlerdir. Örnek:
Ete kemiğe büründüm
Yunus diye göründüm
Yunus Emre
SELÂMET
Cümlelerin doğru ve sağlam olması. İfadenin düşük, eksik olmaması gerekir.
SELÂSET
Bir yazıda cümle ve kelimelerin akıcı, âhenkli, kolay ve anlaşılır olması.
Selâset, sözüklerin birbirine uygun seçilmesiyle sağlanır.
SELH
Başkasına ait bir şiirin anlamını alıp kelimelerini değiştirerek yeniden
yazmak. Selh intikal’in bir çeşidi sayılır.
SELİS
Halk şiiri nazım şekli. Aruzun fe’ilâtün fe’ilâtün fe’ilâtün fe’ilün kalıbıyla
gazel şeklinde yazılır. Murabba, muhammes, müseddes şeklinde yazılmış selislere
de rastlanır. Kafiye düzeni divan, semai ve kalenderi nazım şekilleri ile
aynıdır. Örnek:
Benden özge sana yok âşık-ı âvâre güzel
Sûziş-ı firkat ile yakma beni nâre güzel
Dün gece dîde-i hunkâr ile ettikte nigâh
Ciğerim başına açtın yine bir yâre güzel
Nûrî
SERBEST NAZIM
Bend, vezin ve kafiye kurallarına bağlı olmayan nazım şekli. Bendlerin,
mısraların ve hecelerin sayıları belli düzene bağlı değildir. Şair isterse
kafiyeli yazar. Bendleri sınırlayabilir veya sınırlamaz. Önce Fransız
sembolistleri arasında yayıldı. Türk edebiyatına Servet-i Fünûn döneminde Batı
edebiyatından girdi. Serbest nazmın uygulanışı üç aşama geçirdi:
1. Vezinli-kafiyeli serbest nazım: Servet-i Fünûn ve Fecr-i Âti
döneminde görülür. Mısralar bir kelimeye kadar kısaldı, kafiye belli bir kurala
göre sıraland. Aruz veznine yer verildi, bir şiirde birkaç aruz kalıbı veya bu
kalıpların çeşitli cüzleri kullanıldı.
2. Vezinsiz-kafiyeli serbest nazım: 1925-1930 yıllarında görülmüş,
1930’dan sonra yaygınlık kazanmıştır. Vezin bırakılmış, bir heceye kadar
küçülen dizeler kurulmuştur. Bu dizeler hiçbir dış düzene bağlı değildir. Şair
belirtmek istediği fikri taşıyan kelimeyi öne çıkarır. Büyük harfler sadece
cümle başlarında kullanılabilir. Kafiyeli mısraların arası açılarak kafiye
örgüsü gevşetilir.
3. Vezinsiz-kafiyesiz serbest nazım: 1940 yılından sonra yaygınlaşan bu
anlayışta vezin ve kafiye tamamen bırakıldı şiirde iç uyum önem kazandı. Örnek:
Yolcu Yolunda Gerek
Hastalar,
Kar isterler
Kafdağının ardından
Ve buluttan döşek,
Onlar,
Yaramaz çocuklardır,
Sallar durur,
Dünyanın balkonundan,
Düştü düşecek!
Gölgen kaçıyorsa senden,
Düşmüşse gökte yıldızın,
Kavga başlar canla ten arasında
Ne bilelim;
Hangi pınarın suyu,
Ya da çiçeğin özünde derman,
Büyük yerden geldi ferman
Yolcu yolunda gerek
Ali Akbaş
SONE
İlk iki bendi dörtlük, son iki bendi üçlük on dört mısradan oluşan nazım şekli.
Önce İtalyan edebiyatında kullanılmış, sonra Fransız edebiyatına, oradan da
diğer Avrupa edebiyatlarına geçmiştir. Edebiyatımızda ilk Cenab Şahabeddin’in
sone şeklinde şiir yazdığını görüyoruz. Servet-i Fünûn şairlerinin hemen hepsi
bu nazım şeklini benimser. Sone kafiye sistemi üçe ayrılır.
1. İtalyan tipi: Kafiye şeması abba, abba, ccd, ede
2. Fransız tipi: Kafiye şeması abba, abba, ccd, eed
(İtalyan ve Fransız tipi sone arasındaki tek fark son üçlüğün düzenindedir.)
3. İngiliz tipi: Mısra sayısı değişmemekle beraber ilk on iki mısra tek bir
bend, son iki mısra da ayrı bir bend halinde yazılırlar. Kafiye şeması: a b a b
c d c d e f e f g g. Örnek:
Yüksük
Yüksüğün ince şeklini yazmak
Bana pek güç gelir kadınlardan
Sorunuz belki bir güzel parmak
onu tersim için bulur imkan
Bunu bir çekmenin içinde gören
Mu’teber bir refik-i hane sanır;
Kadrini pek bilirler elde iken,
Düştüğü anda mutlaka alınır.
O da layık nezâketin eline:
Tenine saplanır iken iğne,
Yine pekçok sever iş işlemeyi;
Bin letâfetle çırpınır her ân...
Sanki bir nahl-i nev-hayâta konan
Küçücük bir kuşun küçük yüreği!
Ali Ekrem (Bolayır)
SÖZLÜK
Bir dilin veya dillerin kelime haznesini (sözvarlığını), söyleyiş ve yazılış
şekilleriyle veren, kelimenin kökünü esas alarak, bunların başka unsurlarla kurdukları
sözleri ve anlamlarını, değişik kullanışlarını gösteren eser. Sözlükler tek
dilli veya çok dilli olabilir. Madde başlarını a-be-ce sırası takip eder. Genel
veya özel alanlarla ilgili sözlükler hazırlanabilir. Arap harfli eski
sözlüklerde madde başı Arapça kelimenin üç harfli kökünün son harfi esas
alınarak sıralanırdı. XIV.-XV.yüzyıllar arasında yaşamış olan el-Kamûsü-ı-Muhît
(Okyanus Sözlüğü) adlı eseri Türkçeye çeviren Mütercim Asım bu sistemi
kullandı. İlk sözlük olarak İskenderiye Müzesi kütüphanecisi Bizanslı
Aristophanes’in hazırladığı eser kabul edilir. İslam dünyasında en önemli
sözlük X. yüzyılda yaşayan Fârâblı İsmail Cevheri’nin Sihâh adlı Arapça eseri.
Vankulu Lügatı diye bilinen Müteferrika’nın bastığı ilk kitap da bir Sihâh
çevirisidir. Türk kültüründe ilk sözlük ise Kaşgarlı Mahmud’un Türkçe’den
Arapça’ya Divanü Lügati’t-Türk’üdür.
ŞAHESER
Nesilden nesile geçen, benzeri yazılamayan yüksek değerdeki edebi eser.
Şaheserlerin başlıca özellikleri şöyle sıralanır: Zengin bir kültür birikimi
sonucu yazılır, her devrin okuyucusu tarafından aranır, okunur ve takdir
edilir, zamanla yayılır, ulusal ve uluslararası unsurlar içerir, pekçok yabancı
dile çevrilir, türünde yazılan yeni eserlere örnek olur.
ŞİVEYE MUGAYERET
Şivesizlik. Dili kuralları dışında kullanmak. Türk dilini iyi bilmemekten,
dilimizin özelliklerini gözönüne almaksızın yabancı dillerdeki bazı kullanış
şekillerini tercüme edip uygulamaktan doğar. "Meşrubat içmek" yerine
"meşrubat almak", "banyo yapmak" yerine "banyo
olmak" gibi.
TA’KİD
İfadeye açıklık getirememe, anlatamama halidir. İkiye ayrılır.
1. Lafzi ta’kid: Bir cümlede kelimelerin yerli yerine kullanılmamasından
doğar. Örnek:
Ben fakîrî etme terk memnûn-i ebnâ-yı zaman
Hasıl etmezsen değil gam matlabım yâ Rab bana
Râgıp Paşa
2. Manevi ta’kid: Bir cümlede kelimeler yerli yerince kullanılmakla
beraber bir anlam çıkmamasına denir.
Örnek: Âlemin cânı değilsin cân-ı âlemsin sen
Nef’î
TA’RİFAT
Mevki sahipleri ve bazı görevlileri tasvir eden şiirler. Divan edebiyatı nazım
türüdür. Birkaç beyitlik bendler halinde yazılırlar. Sâfi Kasım Paşa’nın,
Kalkandelenli Fikri’nin, Gelibolulu Mustafa Ali’nin, Yenişehirli Avni’nin
ta’rifatı vardır. Örnek:
Nedür bildüm mi defter-dâr efendi
Eğerçi bir iki üç var efendi
Kiminün işini altun iderler
Kimin ma’zül kimin mağbûn iderler
Olardur sâ’i-i genc ü hazînle
Olardur sâhib-i mâl u define
Kalkandelenli Fikri
TA’ŞİR
Bir gazelin her beytinin veya bir beytinin üzerine sekiz mısra eklenerek
yapılan mu’aşşerdir. Divan edebiyatı nazım şeklidir. Edebiyatımızda örneği
fazla görülmez. Yahya Bey’in Muhibbî’nin (Kanunu Sultan Süleyman) gazeline
yaptığı ta’şiri örnek olarak verilebilir.
Haste olmak gûşmâl-i Hazret-i İzzet gibi
Her kişinün yalımın alçak ider gurbet gibi
Değme bir kimse göre gelmez refahiyyet gibi
Nâleler gûyâ derây-ı rıhlet-i râhat gibi
Dâr-ı dünya cây-ı fürkat menzil-imihnet gibi
Devleti bir âlet-i hengâme-i zahmet gibi
Sağlıgun bünyâdı yok âyinede sûret gibi
Matla’ı şâh-ı cihânun maşrık-ı hikmet gibi
Halk içinde mu’teber bir nesne yok devlet gibi
Olmaya devlet cihânda bir nefes sıhhat gibi
Yahya Bey
TAŞTİR
Bir gazelde her beytin iki mısrasının arasına iki veya üç mısra ekleyerek
manzume meydana getirmek. Divan edebiyatı nazım şeklidir. Kelime, Arapça
"bir şeyin yarısı, iki cüzünden bir cüzü" anlamındaki şatr kökünden
gelir. Taştirde, aynı vezin ve kafiyede, araya iki mısra girerse terb-i
mutarraf, üç mısra girerse tahmis-i mutarraf olur. Edebiyatımızda
XVIII. yüzyıldan sonra örnekleri görülen taştir çok az kullanılan bir şekildir.
En çok Halveti şeyhlerinden Aydi Baba yazmıştır.
TAZMİN
Bir şairin, bir mısra veya bir beytin bir başka şairce kullanılması. Divan
edebiyatı nazım türüdür. Tazmin edilen mısra veya beytin sahibinin zikri
şarttır. Tazmin eden şair, şiiri herhangi bir nazım şekline tamamlar ve aldığı
sahibini belirtir. Örnek: Recaizade Ekrem’in şiirini tanzim:
Sanırım ismini kuşlar heceler
Seni söyler bana dağlar dereler
Su çağıldar kuzular kırda meler
Seni söyler bana dağlar dereler
Hep seni aşkın eserken serde
Hüsn ü ânın görünür her yerde
Gezdiğim duygulu vâdilerde
Seni söyler bana dağlar dereler
Yahya Kemal Beyatlı
TECÂHÜL-İ ARİF
Anlamla ilgili sanatlardandır. Bilinen bir gerçeği, bilmez görünerek söylemek
yöntemiyle yapılır. Bilinen şey, bilinmiyormuş gibi anlatılırken genellikle bir
espriye dayandırılır. Bu yapılırken mübalağa ve istifham sanatından da
yararlanılır. Örnek:
Âb-gûndur günbed-i devvâr rengi bilmezem
Ya muhît olmuş gözümden günbed-i devvâre su
Fuzulî
(Bilmiyorum, dönen kubbe mi su rengindedir, yoksa gözyaşlarım mı gökyüzünü
kaplamıştır.) Fuzuli, kubbenin, yani gökyüzünün mavi renkte olduğunu bilmiyor
gibi görünüyor. Aslında gözyaşlarının gökyüzünü kaplayacak kadar çok ağladığını
belirtmek için bu yola başvurmuştur.
TEFRİK
Anlamla ilgili sanatlardandır. Aynı çeşide giren iki şey arasına, birbirine
aykırı taraflar (tebâyün) sokularak bir farklılık meydana getirilmesidir.
Örnek:
Budur farkı gönül mahşer rûz-ı hicrândan
Kim ol cânım verir cisme bu cismi ayırır cândan
Ortak çeşit gün, aykırı taraflar ise cisme can verme, cisimden canı ayırmadır.
TEHZİL
Alay ve şaka yollu yazılmış nazire. Hezl diye de bilinir. Çokluk
tanınmış şairlerin şiirlerine vezin ve kafiye taklit edilerek yazılır. Tehzil,
ciddi şiirleri bayağılıktan uzak ciddi bir duruma soktuğu için edebiyatın güzel
ve eğlenceli örnekleri arasında kabul edilir. XVII. yüzyıldan sonra yaygınlık
kazanan bu tür şiirin örneklerini daha çok Sürûri, Havâyi, Sünbülzade Vehbi,
Hüseyin Kâmi (Dehri mahlasıyla), Fazıl Ahmet Aykaç, Halil Nihat Boztepe
vermişlerdir.
TEKRAR
Bir ifadede aynı sözcük ya da söyleyişi, estetik kaygı gütmeden birkaç kez
tekrar etmek. Aşırı tekrar sözkonusu ise buna kesret-i tekrar denir.
TELMİH
Divan edebiyatı sanatlarından. Söz sırasında bilinen bir olaya, bir kişiye,
kıssaya ya da atasözüne işaret etmektir. Ama bu kişi ya da şey uzun uzadıya
değil bir iki sözcükle anlatılır. Örnek:
Ey nâme sen ol mâh-likâdan mı gelirsin
Ey Hüdhad-i ümmid Saba’dan mı gelirsin
Nabî
(Şair beytinde Süleyman-Belkıs kıssasını hatırlatıyor.)
TENÂFÜR
Bir ifadede birbirleriyle uyuşmayan harf, hece, sözcük ya da tamlamaların
kulağa hoş gelmeyen etki yapmasıdır. İkiye ayrılır:
Harflerle tenâfür: Çıkış noktaları aynı ya da birbirine yakın harflerin
aynı sözcükte toplanması. Örneğin: Yaptırttık
Sözcüklerle tenâfür: Söylenişleri zor olan, dinlenmesinden zevk
alınmayan ağır vurgulu sözcüklerin art arda sıralanması: Örnek:
Şu köşe yaz köşesi, şu köşe kış köşesi
TENASÜB
Divan edebiyatında anlamları arasında bağlantı bulunan sözcüklerin aynı ifadede
kullanılmasıyla yapılan edebi sanat. Örnek:
Asîb rûzigârı gülistân-ı dehre
Sen serv-i gül-izârı hevâdar olan bilür
Bakî
Tenasüb, ilham ve tezat sanatlarıyla da birlikte kullanılır. Bu yönüyle de
ikiye ayrılır: İlham-ı tenasüb: İlham ve tenasüb sanatlarının birlikte
kullanılmasıyla yapılır. İki anlamı olan bir sözcüğün, dize ya da beyit içinde
belirtilmemiş anlamıyla diğer bazı sözcüklerin arasında anlam bakımından
bağlantı kurularak yapılır. Örnek:
Ne güzel vâkıadır bu ki asup can gözünü
Hâb-ı gaflette geçen ömrümü rü’yâ gördüm
Zatî
(Can gözünü açıp gaflet uykusunda geçen ömrümün bir rüya olduğunu görüp anlamam
ne güzel bir olaydır. Rüya, düş kelimelerinin kastedilmeyen ikinci anlamının
hâb ve rüya sözcükleriyle ilişkisi vardır.)
İlham-ı tezad: İlham ve tezat sanatları birlikte kullanılır. İki anlamı
olan bir sözcüğün dize ya da beyit içinde belirtilmemiş anlamıyla anlamlı bir
sözcük arasında ilişki kurmak şeklinde yapılır. Belirtilmeyen anlam cinas
yoluyla sağlanır. Örnek:
Serverlik ister isen üftâdelik şiâr et
Kim düşmeden ayağa çıkmadı başa bâde
Fuzulî
(Burada ayak önce kadeh sonra gerçek ayak anlamlarıyla kastediliyor. Fuzulî
beyitte sözcüğün vurgulamadığı ayak anlamı ile baş sözcüğü arasında tezat
yapıyor.)
TERDİD
Bir anlatımda sözü dinleyici ya da okuyucunun ilgisini yoğunlaştırdıktan sonra
konuyu hiç beklenmedik bir sonuca götürme yoluyla yapılan edebi sanat. Sözün
ciddi bir sonuca varması haline terdid-i sâdık, varmamasına terdid-i
mutâyip denir. Örnek:
Dizilirler ayakta
Ana baba ve kardeş
Hayal ırak... Irakta
Eder fiillerle güreş
Başından kayar yastık
Nura döner karanlık
Sırlar çözülür artık
Kırka çıkınca ateş
Necip Fazıl Kısakürek
TERZA RİMA
Üçer mısralık bentlerle kurulur. Bend sayısı belirsizdir. Tek bir mısra ile
sona erer. Kafiye şeması şöyledir: Aba bcb cdc ded e.
İlk olarak İtalyan edebiyatında görüldü. Dante İlahi Komedya’sını bu nazım şekliyle
yazdı. Edebiyatımızda terza rima’yı Tevfik Fikret, Şehrâyîn adlı tek şiirinde
denemiştir. 1908’den sonra pek kullanılmamıştır. Bu biçimde yazılmış kısa
şiirlerin son mısrasının kuvvetli olmasına dikkat edilir.
TESBİ
Bir gazelin beyitleri önünü beş mısra eklenerek yapılan müsebba’dır. Müsebba
musammatlardan bir nazım şeklidir. Kafiye şeması şöyledir: Aaaaa (aa) bbbbb
(ba) ccccc (ca). Tesbi, Türk edebiyatında çok az görülür. İzzet Molla’nın
Fuzuli’nin bir beytini, Leyla Hanım’ın da İzzet Molla’nın bir beytini tazmin
yoluyla oluşturduğu tesbi’ler de vardır.
TETABU-I İZÂFÂT
İkiden fazla ismin meydana getirdiği zincirleme tamlama. Edebiyatımızda Türkçe,
Farsça, Arapça kaidelere göre kurulmuş üç çeşit tetâbu’ı izâfâta rastlanır.
Türkçe kurala göre iki, Farsça kurala göre üç kelimeden meydana gelen
tamlamalar anlatımı bozmaz. Türkçe tetâbu’-ı izâfât’a örnek:
"Ahmet’in söylediklerinin doğruluk derecesinin araştırılması..."
Farsça tetâbu’-ı izâfât’a örnek:
Ey vucûd-ı kâmilün âyin eclâr-ı feyz-I Hak
Âsitânım kıble-ı hâcât-ı erbâb-ı yakîn
Fuzulî
TEVÂRÜD
İki şairin birbirinden habersiz aynı mısrayı veya beyti tesadüfen yazması.
TEVKİYE
Anlamla ilgili sanatlardandır. İki veya ikiden fazla anlamı olan bir kelimenin
yakın anlamını söyleyip uzak anlamını kasdetmek. Birçok edebiyatçı bu sanatı
iham sanatıyla aynı kabul etmiştir. Fakat ihamda, ikiden fazla anlamı olan
kelimenin bir mısra veya beyitte bütün anlamları kasdedilirken, tevriyede uzak
anlamına işaret edilir. Örnek:
Kûyunda nâle kim dil-i müştâkdan kopar
Bir namedir Hicaz’da uşşakdan kopar
Nâili-Kadim
TRİYOLE
On mısralı bir nazım şeklidir. Önce iki mısralı kısım, sonra dörder mısralı iki
kısım gelir. Birinci kısmın ilk mısrası birinci dörtlüğün sonunda, yine birinci
kısmın ikinci mısrası ikinci dörtlüğün sonunda tekrarlanır. Dört mısralı
kısımlarda, eklenen mısraların ilk üç mısra ile anlam bütünlüğü sağlaması
gerekir. Kafiye şeması şöyledir: Ab aaaa bbbb. Örnek:
Yüzünde hasta-i sevdâ gibi melâlet var,
Nedir bu hâl-i perişanın ey hilâl-seher?
Sabâh-ı feyz-i bahâride mübtesem ezhâr
Çemen çemen mütemevvic nesîm-i anber-bâr:
Niçin? Ben anlamadım kimden etsem istifsâr?
Yüzünde hasta-i sevdâ gibi melâlat var!
Dem-i seherde yanında şu parlayan ahter
Hazan içinde solan bir çiçek gibi dil-ber
Sürûr fec ile şâdân iken bütün yerler,
Nedir bu hâl-i perişanın ey hilâl-i seher?
Tahsin Nuhid
VECİZE
Söyleyeni belli, kısa, anlamlı söz. Özdeyiş diye de bilinir. Bireysem ya da
toplumsal bir ilke, bir görüş, bir kanıyı en kısa yoldan anlatır. Yaşam
deneyimine ve gözleme dayanır. Vecizeler bağımsız yazıldığı gibi, bir eserin
içinde dağınık da bulunabilir. İslam büyüklerinin bu tür sözlerine kelam-ı-kibar
denir. Vecize önce eski Yunan edebiyatında yazılmıştır. Klasizm edebiyatı
döneminde, Larochefoacauld’ın Maximes (Vecizeler) adlı eseriyle Avrupa’ya
gelmiştir.
VEZN-İ ÂHAR
Halk şiiri nazım şekli. Aruzun müstef’ilâtün müstef’ilâtün müstef’ilâtün
müstef’ilâtün kalıbıyla murabba şeklinde yazılır. Her mısra bir müstef’ilâtün
cüzüne sığacak şekilde dört kelime veya kelime grubuna bölünür. Birinci
mısranın 2. Cüzü ikinci mısranın başına, ikinci mısranın 2. Cüzü üçüncü
mısranın başına, üçüncü mısranın 2. Cüzü dördüncü mısranın başına getirilir ve
bu cüzlerden sonra gelen cüzler birbirlerini izler. Örnek:
Ey vaslı cennet/kıl câna minnet/vay, serv-ı kamet/cân içre cansın
Kıl câna minnet/vay serv-ı kamet/cân içre cansın/nev-res fidansın
Vay serv-kamet/cân içre cansın/nev-res fidansın/suh-ı cihansın
Cân içre cansın/nev-res gidansın/şûh-ı cihansın/gözden nihansın.
Tokatlı Nurî
KAYNAK:
http://www.milliyet.com.tr/ozel/edebiyat/sozluk/
Not: Bazen Büyük Dosyaları tarayıcı açmayabilir...İndirerek okumaya Çalışınız.
Benzer Yazılar
- Bağlantıyı al
- E-posta
- Diğer Uygulamalar
Yorumlar